بیماری فنیل‌کتونوری، عقب‌ماندگی می‌آورد

فنیل کتونوریا یا PKU یک بیماری ژنتیکی است و به سبب جهش در ژنی که مسئول تجزیه اسیدآمینه فنیل‌آلانین است، به وجود می آید.

اگر فرزند، پدر و مادر به ظاهر سالمی به این بیماری مبتلا شود، نشان می دهد که هم پدر و هم مادر ژن نهفته این بیماری را داشته اند و به فرزند خود منتقل کرده اند.

در کودک مبتلا به این بیماری، مقدار زیادی فنیل آلانین تجزیه نشده و مشکلات زیادی را برای سلامتی فرد ایجاد می کند.

به شدیدترین حالت این بیماری که عقب ماندگی دائمی ایجاد می کند، فنیل کتونوریای کلاسیک گویند.

اما این بیماری حالت خفیف تری هم دارد که در این حالت، افراد مبتلا با رعایت یک رژیم غذایی خاص، از ابتلا به عقب ماندگی ذهنی و مشکلات عقلی در امان می مانند.

علائم فنیل کتونوری

نوزادانی که با این مشکل به دنیا می آیند، در بدو تولد هیچ علامت خاصی ندارند، اما چند ماه بعد از تولد، علائم خفیف تا شدید از خود بروز می دهند که شامل موارد زیر است :

عقب ماندگی ذهنی

مشکلات رفتاری

مشکلات قلبی

تولد با وزن کم

تشنج

لرزش در حرکات دست و پا

بیش فعالی

توقف رشد

لکه های پوستی (اگزما)

اندازه کوچک سر

بوی کپک زدگی در نفس کودک که به دلیل تجمع زیاد فنیل آلانین و عدم تجزیه آن صورت می گیرد.

پوست روشن و چشمان آبی

نوزادان با رنگ روشن پوست (اگر در مقایسه با والدین و اطرافیانشان رنگ روشن تری داشتند) مستعد ابتلا به این بیماری هستند و باید بررسی دقیقی روی آنها انجام گیرد.

برای تشخیص بیماری فتیل کتونوری، طی دو تا پنج روز پس از تولد نوزاد، مقداری از خون پاشنه پای نوزاد را می گیرند و روی آن آزمایش می کنند

بارداری و فنیل کتونوری

زنان مبتلا به این بیماری، فاکتورهای لازم برای انتقال این بیماری را به جنین خود را دارند. این زنان اگر قبل از بارداری و طی بارداری رژیم خاصی را دنبال نکنند، فنیل آلانین خونشان بالا رفته و به جنین آسیب می رساند.

رژیم غذایی این افراد باید تحت نظر پزشک باشد تا مبادا فنیل آلانین رژیم روزانه شان، از حد خاصی بالاتر رفته و آسیب به جنین را به دنبال داشته باشد.

طرح غربالگری برای نوزادان مبتلا به فنیل کتونوریا

در خیلی از کشورهای توسعه یافته طرح غربالگری برای تشخیص این بیماری انجام می گیرد.

طی دو تا پنج روز پس از تولد نوزاد، این تست انجام می گیرد.

برای انجام این تست، مقداری از خون پاشنه پای نوزاد را می گیرند و روی آن آزمایش می کنند. اگر در خون نوزاد ناهنجاری های متابولیکی وجود داشت، آن را تشخیص می دهند.

این تست طی 24 ساعت پس از تولد کودک که هنوز شیر نخورده انجام نمی گیرد، زیرا نتیجه تست مورد تایید نمی باشد.

اگر این تست بر روی نوزادان شهر شما انجام نمی گیرد، نوزاد خود را حتما پس ترخیص از بیمارستان نزد پزشک ببرید تا آزمایش مربوطه را روی نوزاد شما انجام دهد و از عدم ابتلای نوزاد خود به این بیماری مطمئن شوید.

درمان فنیل کتونوری

در حال حاضر، درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد، ولی در آینده با توجه به امکاناتی که ژن درمانی در اختیار بشر قرار می دهد می توان امیدوار به درمان بود.

مهم ترین بخش درمان این بیماری، پیروی از رژیم غذایی خاص این بیماری است.

این افراد (از بزرگ و کوچک) باید ازرژیم غذایی محدودی استفاده کنند، زیرا در بسیاری از غذاهای روزانه که افراد معمولی استفاده می کنند، مقداری فنیل آلانین وجود دارد که برای آنها مضر می باشد.

این افراد باید از خوردن گوشت، مرغ، ماهی، تخم مرغ، آجیل و خشکبار، پنیر، شیر و حبوبات خودداری کنند و غذاهای نشاسته ای مانند برنج، سیب زمینی، نان، ماکارونی و ذرت را نیز بسیار کم مصرف کنند.

چرا چشم شما می پرد؟

پریدن پلک چشم، اسپاسم ها (گرفتگی عضلات) و گاهی پلک زدن ها، تکراری و غیر قابل کنترل هستند که معمولا در پلک بالایی رخ می دهد.

این انقباضات (blepharospasm) معمولا بر عضلات هر دو چشم تاثیر می گذارند. اگر شما دچار این حالت باشید، ممکن است یک حرکت غیر ارادی را که هر چند ثانیه، یک تا دو دقیقه طول می کشد و یا عود می کند تجربه کنید.

اکثر مردم دچار انقباضات جزئی پلک چشم در طول زندگی خود می شوند. علل آن عبارتند از:

- خستگی

- استرس

- کافئین (مثل قهوه)

شکل جزئی پریدن پلک، بی ضرر و بدون درد است. این حالت معمولا خود به خود از بین می رود. اما می تواند آزاردهنده هم باشد، به ویژه در شرایطی که اسپاسم (انقباض عضلانی) به اندازه کافی قوی باشد و پلک ها را به طور کامل ببندد.

در برخی موارد، انقباض پلک مدت طولانی ادامه دارد. برخی افراد، اسپاسم های مکرر در طول روز را تجربه می کنند. علائم می توانند روزها، هفته ها یا حتی ماه ها بعد دوباره برگردند. این حالت می تواند استرس های روحی زیادی ایجاد کند و با زندگی فرد تداخل داشته باشد.

در جدی ترین شکل، انقباض پلک می تواند مزمن شود. این حالت می تواند باعث چشمک زدن مداوم و دوبینی شود. اگر منجر به شرایطی شود که در آن باز نگه داشتن چشم فرد مشکل باشد، می تواند باعث اختلال دید شدید شود

گاهی اوقات، انقباضات و زنش پلک می تواند نشانه ای از مشکلات دیگر چشم باشد، از قبیل:

- بلفاریت (التهاب پلک)

- خشکی چشم

- حساسیت به نور

- ناخنک چشم

به ندرت می تواند نشانه ای از یک اختلال مغزی یا عصبی باشد، مانند:

- فلج بل

- دیستونی

- بیماری پارکینسون

- تیک عصبی

زنش و انقباض پلک همچنین می تواند عارضه برخی داروها باشد. رایج ترین داروهای مطرح در این مورد، داروهای مورد استفاده در درمان جنون و صرع می باشند.

انواع انقباض پلک

سه نوع متداول از زنش و انقباض پلک وجود دارد:

1- زنش پلک جزئی

2- انقباض پلک  (blepharospasm) خوش خیم

3- اسپاسم  نیمه صورت

1- زنش پلک جزئی اغلب در ارتباط با عوامل زندگی ایجاد می شود، مانند:

- خستگی

- استرس

- کمبود خواب

- استفاده از الکل، تنباکو و یا کافئین

این حالت هم چنین می تواند به دلیل تحریک سطح چشم (قرنیه) یا غشاهای پوشاننده پلک (ملتحمه) ایجاد شود. گاهی اوقات علت زنش پلک جزئی ناشناخته باقی می ماند که تقریبا در همه موارد، بی ضرر و بدون درد است.

2- انقباض پلک خوش خیم معمولا در اواسط تا اواخر دوران بزرگسالی ایجاد می شود و به تدریج توسعه می یابد. این حالت در زنان دو برابر مردان است.

به طور معمول، انقباض پلک خوش خیم با تحریک بیش از حد چشم یا چشمک زدن مکرر شروع می شود و عوامل زیر می توانند آغازگر آن باشند:

- خستگی

- استرس

- عوامل محرک مانند نور، باد و یا آلودگی هوا

به تدریج که وضعیت بدتر می شود، ممکن است منجر به افزایش حساسیت نسبت به نور، تاری دید و انقباض عضلات صورت شود. در موارد شدید، اسپاسم می تواند آن قدر شدید باشد که پلک را تا چند ساعت بسته نگه دارد.

محققان بر این باورند که این بیماری ممکن است ترکیبی از عوامل محیطی و ژنتیکی باشد. با وجودی که این بیماری معمولا به صورت تصادفی رخ می دهد، گاهی در خانواده ها به صورت ارثی تکرار می شود.

3- اسپاسم نیمه صورت بسیار نادر است و باعث درگیری عضلات دیگری غیر از عضلات پلک می شود. این حالت معمولا شامل عضلات اطراف دهان نیز می شود. بر خلاف انواع دیگر زنش و انقباض پلک، معمولا تنها یک طرف صورت را درگیر می کند.

در اغلب موارد، اسپاسم نیمه صورت ناشی از فشار یک شریان بر روی عصب عضلات صورت می باشد.

چه موقع باید به چشم پزشک مراجعه کرد؟

- انقباض یا اسپاسم اطراف چشم

- اسپاسم صورت که بیشتر از یک هفته طول بکشد

- زنش پلکی که بیش از یک هفته هم چنان ادامه داشته باشد

- انقباضی که به طور کامل پلک شما را ببندد.

- اسپاسم عضلانی که درگیری عضلات دیگر صورت را نیز ایجاد کند

- قرمزی، تورم و یا ترشح از چشم

- افتادگی پلک فوقانی

اگر پزشک شما مشکوک شود که یک اختلال مغزی یا عصبی عامل پریدن پلک شماست، شما را برای علائم رایج دیگر بررسی می کند و یا شما را به یک متخصص مغزواعصاب و یا متخصص دیگر ارجاع می دهد

درمان

در اغلب موارد، زنش پلک جزئی حتی بدون این که شما متوجه شوید از بین می رود.

اگر خشکی چشم باعث سوزش قرنیه یا ملتحمه و تحریک چشم شود، درمان آن با اشک مصنوعی باعث بهبود می شود.

تا کنون، پزشکان درمان موفقی برای انقباض پلک خوش‌خیم نیافته اند. اما گزینه های مختلفی برای کاهش شدت آن به کار می روند.

شایع ترین این درمان ها استفاده از سم بوتولینوم (که هم چنین به عنوان بوتاکس یا Xeomin شناخته می شود) است. بوتاکس به طور معمول برای بیماران مبتلا به اسپاسم نیمه صورت توصیه می شود. هنگامی که در مقادیر بسیار کم به عضلات چشم تزریق می شود، ممکن است اسپاسم را برای چند ماه کاهش دهد، اما تاثیر آن به تدریج کاهش می یابد و تکرار آن ضروری است.

درمان های جایگزین برای انقباض خوش‌خیم پلک عبارتند از:

- طب سوزنی

- هیپنوتیزم

- کایروپرکتیک

- تغذیه درمانی

اما مزایای این درمان ها از طریق مطالعات علمی ثابت نشده است.

اگر درمان های دیگر با شکست رو به رو شوند، روش جراحی گزینه آخر است.

هم چنین به طور کلی برای بیماران مبتلا به اسپاسم نیمه صورت از روش جراحی مغز و اعصاب برای کاهش فشار شریان بر روی عصب صورت استفاده می شود.

در حالی که چنین اقدامات جراحی معمولا نتایج دائمی ایجاد می کنند، ولی می توانند منجر به عوارض جدی نیز شوند. علاوه بر این، هر گونه عوارض جانبی به احتمال زیاد به طور دائمی باقی می ماند.

عفونت گوش، درد دارد

عفونت گوش در بچه ها شایع است، اما می‌تواند در هر سنی رخ دهد و علامت اصلی آن، درد گوش و احساس ناخوشایند در گوش است. درمان اصلی استفاده از مسکن است. به مصرف آنتی بیوتیک معمولا نیازی نیست، اما در برخی موارد باید تجویز شود. عفونت معمولا ظرف چند روز از بین می‌رود.

عفونت گوش میانی چیست؟

عفونت گوش میانی هنگامی‌ اتفاق می‌افتد که باکتری ها به گوش میانی حمله کنند.

گوش میانی شامل پرده صماخ و فضای پشت آن است. به عفونت گوش میانی گاهی اوقات  "اوتیت مدیا" می‌گویند.

البته یک نوع دیگر از عفونت مجرای شنوایی هم وجود دارد که در اثر عفونت گوش خارجی رخ می‌دهد و به آن "اوتیت اکسترن" می‌گویند.

چگونه عفونت گوش اتفاق می‌افتد؟

فضای کوچک پشت پرده صماخ در حالت طبیعی، پر از هوا است. این فضا از طریق یک مجرای باریک به نام لوله استاش به حلق متصل می‌شود.

فضای گوش میانی برخی اوقات پر از ترشحات یا مایع می‌شود و برخی اوقات در اثر تماس با سرما، این ماده مخاطی می‌تواند توسط باکتری یا ویروس دچار عفونت شود.

کودکانی که در گوش میانی خود ترشح، به خصوص ترشحات غلیظ و چسبنده دارند، بیشتر از دیگران مستعد عفونت گوش میانی هستند.

برخی اوقات، عفونت گوش میانی بدون هیچ دلیل خاصی به صورت ناگهانی اتفاق می‌افتد.

عفونت گوش چه علایمی‌ دارد؟

- درد گوش علامت شایعی است، اما همیشه یا در همه افراد اتفاق نمی‌افتد.

- کاهش شنوایی می‌تواند برای چند روز ایجاد شود.

- درجات تب بالا نیز در این بیماری شایع است.

- کودکان می‌توانند دچار احساس ناخوشی و بیماری یا استفراغ شوند. علائم این بیماری در کودکان ناخوشایند است.

- کودکان کوچکتر نمی‌توانند محل درد خود را نشان دهند و یکی از دلایل تب بی دلیل در کودکان و یا گریه بیش از حد و تحریک پذیری شیرخواران می‌تواند عفونت گوش میانی باشد.

گاهی اوقات در این بیماری، پرده گوش پاره شده و ترشحات از گوش خارج می‌شود. پس از خروج ترشحات، درد به صورت ناگهانی، کم می‌شود و پرده صماخ چند روز پس از آن خودبه‌خود ترمیم می‌شود

گوش درد

درد گوش علامت شایع عفونت گوش است، اما هر گوش دردی نشانه عفونت گوش نیست. اگر کودک گوش درد دارد، اما حال عمومی‌اش خوب است، احتمال عفونت گوش کم است.

گوش درد خفیف می‌تواند به خاطر تشکیل و تجمع ترشحات در گوش میانی پس از یک سرماخوردگی باشد. این مشکل معمولا ظرف چند روز خود به خود برطرف می‌شود.

برخی اوقات دردی که در گوش احساس می‌کنید، ممکن است در اثر مشکلات دیگری مانند مشکلات دندانی باشد.

درمان عفونت گوش چیست؟

بیشتر عفونت های گوش، بدون درمان و خود به خود ظرف 2 تا 3 روز برطرف می‌شوند و سیستم ایمنی معمولا می‌تواند باکتری ها و ویروس هایی را که منجر به عفونت گوش می‌شوند، از بین ببرد.

اما درمان هایی که انجام می‌شوند شامل این موارد هستند:

مسکن ها:

اگر عفونت گوش ایجاد درد کند، برای کودکان مسکن تجویز می‌شوند تا شدت درد کاهش پیدا کند و برطرف شود. ممکن است استامینوفن و یا ایبوپروفن تجویز شود. این داروها تب را نیز کاهش می‌دهند و کودک احساس بهتری خواهد داشت. اگر آنتی بیوتیک تجویز شود نیز می‌توان تا زمانی که درد برطرف شود، از مسکن ها استفاده کرد.

مطالعات جدید نشان می‌دهند که ممکن است استفاده از بی حس کننده موضعی به ساکت شدن درد کمک کند، البته برای اینکه بتوان از این گروه داروها استفاده کرد باید مطالعات بیشتری انجام گیرد.

آنتی بیوتیک ها:

در بیشتر موارد آنتی بیوتیک تجویز نمی‌شود، چون اکثر اوقات عفونت گوش خود به خود طی 2 تا 3 روز بهبود می‌یابد. اما اگر خوب نشود، آنتی بیوتیک تجویز می‌شود.

اگر به مصرف آنتی بیوتیک نیاز نباشد، بهتر است استفاده نشود، چون ممکن است عوارضی مانند اسهال یا بثورات پوستی ایجاد کند.

آنتی بیوتیک در موارد زیر تجویز می‌شود:

* بچه های زیر دو سال، چون خطر ایجاد عوارض در این سنین بیشتر است.

* عفونت شدید

* برطرف نشدن عفونت طی 2 تا 3 روز

* عفونت گوشی که عوارض ایجاد کند.

عوارض عفونت گوش کدامند؟

- بعد از برطرف شدن عفونت گوش ممکن است ترشحات مخاطی، پشت پرده صماخ باقی بمانند. این حالت ممکن است برای مدتی منجر به کاهش شنوایی شود. معمولا این مشکل، ظرف یک هفته رفع می‌شود و شنوایی به حد طبیعی برمی‌گردد.

- بعضی اوقات ترشح گوش کاملا برطرف نمی‌شود و حالت چسبنده پیدا می‌کند. در این حالت ممکن است شنوایی کم شود. اگر بعد از عفونت گوش، شنوایی شما به حالت اول برنگشت، به پزشک مراجه کنید.

- اگر پرده صماخ سوراخ شود، معمولا طی چند هفته بعد از برطرف شدن عفونت، ترمیم می‌شود. برخی موارد سوراخ پرده گوش باقی می‌ماند و برای بهبود آن، به درمان نیاز است.

- در صورتی که کودک مبتلا به صورت طبیعی خوب شود، خطر عوارض جدی که در اثر عفونت گوش ایجاد می‌شود، بسیار کم است.

- ندرتا ممکن است استخوان پشت گوش در اثر عفونت گوش دچار عفونت جدی شود. به این حالت ماستوئیدیت گفته می‌شود.

- در موارد بسیار نادرتری عفونت پیشرفت می‌کند و به گوش داخلی، مغز یا سایر بافت های مجاور منتشر می‌شود. این مشکل علائم متفاوت و مختلفی ایجاد می‌کند و می‌تواند مغز و اعصاب مجاور را تحت تاثیر قرار دهد.

در صورتی که کودک بدتر شد یا طی 2 تا 3 روز خوب نشد، و یا دچار علائمی ‌شد که به نظر شما غیرطبیعی است و اطلاعی راجع به آنها ندارید، حتما به پزشک مراجعه کنید

چگونه می‌توان از عفونت گوش پیشگیری کرد؟

ممکن است کودک در طول دوران کودکی دچار دو یا چند بار عفونت گوش شود. در بیشتر موارد برای پیشگیری از عفونت گوش، کار زیادی نمی‌توان انجام داد.

 اما شواهدی هست که نشان می‌دهد احتمال ایجاد عفونت گوش در این موارد کمتر است:

* در کودکانی که از شیر مادر تغذیه کرده اند.

* در بچه هایی که از پستانک استفاده نمی‌کنند. اگر به کودک خود پستانک می‌دهید، بهتر است استفاده از آن را محدود کنید، برای مثال از آن فقط برای خواباندن کودک استفاده کنید، نه همیشه.

* در بچه هایی که در هوای عاری از دود سیگار تنفس می‌کنند.  در شیرخواران و کودکانی که در خانه در معرض دود سیگار هستند، خطر ایجاد عفونت گوش و بسیاری از مشکلات دیگر افزایش می‌یابد.

* به ندرت در برخی از کودکان، عفونت مکرر گوش و با فواصل زمانی کم روی می‌دهد. در این موارد ممکن است پزشک برای مدت طولانی تری آنتی بیوتیک تجویز کند تا از ایجاد عفونت بعدی پیشگیری شود.

بیماری پارکینسون (Parkinson's Disease)

بیماری پارکینسون (Parkinson's Disease) یک اختلال مغزی است. این بیماری باعث کاهش تدریجی کنترل عضلات و لرزش بدن می شود.

علائم این بیماری در ابتدا بسیار خفیف ایت تا جایی که افراد مبتلا، این علائم را نادیده می گیرند.

نشانه های مهم این بیماری عبارتند از: لرزش بدن، سفتی بدن، حرکات آهسته بدن و عدم تعادل بدن.

علائم پارکینسون

- لرزش دست ها، پاها و یا لب

- سخت و مشکل راه رفتن

- به سختی بلند شدن از صندلی

- دست خط بد

- خمیده شدن بدن

- ثابت ماندن بدن در برخی حالات

- داشتن خواب بد و یا خستگی در طول روز

- زیر بودن صدا و یا لکنت زبان

- داشتن مشکل در بلع غذا

- داشتن مشکل در حافظه، گیجی و یا زوال عقل

- داشتن پوست چرب و یا شوره سر

- یبوست

لرزش بدن

حدود 70 درصد از افراد مبتلا به این بیماری، دارای لرزش بدن می باشند.

در بیماری پارکینسون، معمولا لرزش دست ها  هنگامی که در حال استراحت باشند و حرکت نکنند، رخ می دهد

لرزش به صورت پشت سرهم ظاهر می شود و غالبا 4 تا 6 بار در هر ثانیه می زند.

لرزش می تواند نشانه ای از یک بیماری دیگر نیز باشد. بنابراین تنها لرزش داشتن، به معنای این نیست که فرد دچار بیماری پارکینسون شده است.

کند شدن حرکات بدن

همانطور که می دانید هر چه سن بیشتر شود، حرکت بدن نیز آرام تر می گردد.

کند حرکت کردن موجب اختلال در زندگی روزمره می گردد.

در بیماری پارکینسون، هنگامی که می خواهید حرکت کنید، بدن ممکن است در همان زمان به حرکت کردن پاسخی ندهد و یا ممکن است ناگهان در همان محل بایستد و حرکت نکند.

علائمی از قبیل راه رفتن و ناگهان ایستادن در بیماران پارکینسون، علامتی از کندی حرکات می باشد.

عدم تعادل

افراد دارای بیماری پارکینسون تمایل به خمیده شدن دارند.

در این بیماران، شانه ها افتاده و سر به سمت جلو می باشد.

همراه با حرکات کند و آهسته، آنان مشکلاتی را در تعادل بدن خود دارند.

این عدم تعادل، خطر سقوط و زمین خوردن بیمار را افزایش می دهد.

سفتی عضلات

بیشتر افراد دچار این بیماری، سفتی عضلات را تجربه می کنند.

عضلات سفت می شوند و دیگر شل نمی شوند.

برای مثال هنگام راه رفتن، بازوها تکان نمی خورند.

این سفتی به علت گرفتگی و یا درد عضلات می باشد.

راه های تشخیص

تنها اسکن مغز برای تشخیص این بیماری استفاده نمی شود، بلکه برای تشخیص، پزشک از شما می خواهد:

- برای بررسی سرعت حرکات بدن، انگشتان و شست خود را به هم بزنید و یا به پایتان ضربه بزنید.

- برای بررسی لرزش بدن، دست های خود را آرام در جایی بگذارید و تکان ندهید.

- برای بررسی سفتی عضلات، با آرامش گردن، دست ها و پاهای خود را حرکت دهید.

- برای بررسی تعادل بدن، بایستید.

لرزش بدن در اثر پارکینسون است یا نه؟

اگر شما لرزش دارید، اما دیگر علائم بیماری پارکینسون را ندارید، ممکن است دچار لرزش اساسی باشید.

این لرزش در خانواده وجود دارد و بسیار بیشتر از لرزش پارکینسون است. این لرزش، معمولا به طور مساوی در هر دو دست ایجاد می شود.

لرزش می تواند نشانه ای از یک بیماری دیگر نیز باشد. بنابراین تنها لرزش داشتن، به معنای این نیست که فرد دچار بیماری پارکینسون شده است

در لرزش اساسی، هنگامی که دست خود را حرکت می دهید، لرزش وجود دارد. در حالی که در بیماری پارکینسون، معمولا لرزش دست ها هنگامی که در حال استراحت باشند، رخ می دهد.

لرزش اساسی به داروی لوودوپا پاسخ نمی دهد، اما ممکن است با دیگر داروها درمان شود.

افراد در معرض خطر پارکینسون

- سن متوسط این بیماری، 62 سال می باشد، اما افراد 60 سال به بالا، حدود 2 تا 4 درصد دچار این بیماری می شوند.

- داشتن سابقه فامیلی ابتلا به این بیماری

- مردان یک و نیم برابر بیشتر از زنان دچار این بیماری می شوند.

علت پارکینسون

قسمت کوچکی در ساقه مغز که به نام Substantia Nigra یا جسم سیاه خوانده می شود، حرکات را کنترل می کند.

در بیماری پارکینسون، سلول ها در قسمت جسم سیاه، تولید دوپامین را متوقف می کنند.

دوپامین، ماده شیمیایی است که به ارتباط بین سلول های عصبی کمک می کند.

همانطور که سلول های تولیدکننده دوپامین می میرند، مغز نمی تواند پیغام هایی مبنی بر حرکت و چگونگی حرکت بدن را دریافت کند.

مراحل بیماری پارکینسون

پیشرفت پارکینسون به معنای ادامه تغییرات در داخل مغز می باشد.

پزشکان با استفاده از بررسی  علائم، مراحل این بیماری را اندازه گیری می کنند.

مقیاس Hoehn و Yahr یک ابزار مشترک است که نشان‌دهنده شدت علائم می باشد. این ابزار، وضوح و عملکرد ذهنی، رفتار و خلق و خو، فعالیت های روزمره و عملکردهای جسمی را مورد ارزیابی قرار می دهد.

انواع سرطان خون و علائم آنها

سرطان خون بر تولید و عملکرد سلول های (گلبول های) خونی اثر می گذارد. بیشتر این سرطان ها از مغز استخوان شروع می شوند. مغز استخوان، جایی است که سلول های خونی در آنجا تولید می گردند.

مغز استخوان، بافت اسفنجی در وسط استخوان می باشد.

سلول های بنیادی در مغز استخوان رشد می کنند و به سه نوع سلول (گلبول) خونی تبدیل می شوند: سلول های قرمز، سلول های سفید و پلاکت ها.

در بیشتر سرطان های خون، فرایند رشد سلول های خونی به شکل بی رویه و غیرقابل کنترل در می‌آید.

این سلول های خون غیرطبیعی (سلول های سرطانی) از عملکردهای سلول های خون طبیعی جلوگیری می کنند، از قبیل: مبارزه با عفونت ها و پیشگیری از خونریزی های شدید.

در حالی که تعداد مبتلایان به این سرطان در حال افزایش است، اما تعداد مرگ و میرها رو به کاهش است.

انواع سرطان خون

سه  نوع اصلی سرطان خون عبارت است از: لوسمی، لنفوم و میلوم.

1- لوسمی (Leukemia)

نوعی از سرطان که در خون و مغز استخوان پیدا شده است.

لوسمی به علت تولید بیش از حد سلول های سفید خون غیرطبیعی بوجود می آید.

این سلول های غیرطبیعی قادر به مبارزه با عفونت ها نیستند.

همچنین موجب عدم توانایی مغز استخوان برای ساخت سلول های قرمز و پلاکت ها می شود.

دو نوع مهم لوسمی عبارت است از:

لوسمی لنفوسیت: سلول های سفید خونی از نوع لنفوسیت ها زیاد می شوند.

لوسمی میلوئید: سلول های سفید خونی از نوع گرانولوسیت ها زیاد می شوند.

لوسمی می تواند مزمن و یا حاد باشد. نوع حاد آن، به سرعت رشد می کند، در حالی که نوع مزمن آن، به کندی رشد می کند.

عوامل خطر لوسمی

- افرادی که با بنزن کار می کنند. بنزن موجود در سیگار، خطر ابتلا به لوسمی میلوئید را زیاد می کند.

- افرادی که در معرض مقدار زیادی اشعه قرار می گیرند.

- شیمی درمانی

- سندرم داون (منگولیسم)

- سابقه خانوادگی ابتلا به لوسمی

در بیشتر سرطان های خون، فرایند رشد سلول های خونی به شکل بی رویه و غیرقابل کنترل در می‌آید

علائم لوسمی

تب، لرز، تعریق شبانه و دیگر علائم سرماخوردگی

ضعف و خستگی

ورم و یا خونریزی از لثه ها

سردرد

بزرگ شدن کبد و طحال

متورم شدن لوزه ها

درد استخوانی

رنگ پریدیگی

نقاط قرمز رنگ روی پوست

کاهش وزن

راه های تشخیص لوسمی

پزشک از شما آزمایش خون و شمارش کامل خون را می خواهد تا ببیند شما مبتلا به لوسمی شده اید یا نه.

اگر این آزمایش نشان دهد که شما مبتلا به سرطان خون هستید، پزشک، بیوپسی (نمونه برداری) از مغز استخوان را انجام می دهد تا بفهمد که شما کدام نوع سرطان خون را دارید.

درمان لوسمی

درمان، بستگی به سن، وضعیت سلامت فرد و نوع سرطان خون دارد.

ممکن است پزشک چند روش درمانی را با هم تجویز کند و شامل: شیمی درمانی، درمان بیولوژیکی، پرتودرمانی و پیوند سلول های بنیادی باشد.

بیماران سرطانی از نوع حاد، تحت شیمی درمانی قرار می گیرند، زیرا این نوع درمان به سرعت اثر می کند.

بسیاری از بیماران سرطانی حاد، به درمان به خوبی پاسخ می دهند.

بیماران سرطانی مزمن، تحت درمان های کنداثر قرار می گیرند.

جلوگیری از لوسمی

دلیل لوسمی مشخص نیست، بنابراین راهی برای جلوگیری نیز وجود ندارد. تنها می توان گفت که در معرض بنزن و یا اشعه  ایکس قرار نگیرید.

2- لنفوم (Lymphoma)

لنفوم یکی از انواع سرطان خون است که بر سیستم لنفاوی بدن اثر می گذارد.

دو نوع این سرطان به نام های لنفوم هوچکین و لنفوم غیرهوچکین می باشد.

لنفوم هوچکین به طور منظم از یک گروه غده های لنفاوی به گروه دیگر منتقل می شود، اما لنفوم غیرهوچکین، به صورت غیرمنظم منتقل می شود.

سیستم لنفاوی باعث بیرون راندن مایعات اضافی از بدن می گردد و نیز سلول های ایمنی را می سازد.

لنفوسیت ها، نوعی از سلول های سفید خون هستند که با عفونت ها می جنگند.

لنفوسیت های غیرطبیعی ، سلول های لنفوم می شوند که در غدد لنفاوی و دیگر بافت های بدن جمع می شوند.

با گذشت زمان، این سلول های سرطانی باعث تخریب سیستم ایمنی بدن می گردند.

عوامل خطر لنفوم

سن بالا

مردان

داشتن بیماری خودایمنی از قبیل ایدز

رژیم غذایی پر گوشت و چربی

در معرض سموم آفت کش قرار داشتن

علائم لنفوم

ورم گره های لنفاوی در گردن، زیر بغل یا کشاله ران

تب

ضعف و خستگی

کاهش وزن

تعریق

مشکل در تنفس یا درد قفسه سینه

خارش پوست

جوش

تشخیص لنفوم

بیوپسی از گره لنفاوی، آزمایش خون، بیوپسی مغز استخوان، سی تی اسکن و یا PET اسکن برای مشاهده وسعت این سرطان انجام می گیرد.

درمان لنفوم

شیمی درمانی

پرتودرمانی

درمان بیولوژیکی

پیوند سلول های بنیادی

جلوگیری از لنفوم

دلیل لنفوما مشخص نیست، بنابراین راهی برای جلوگیری نیز وجود ندارد. تنها می توان گفت که از عوامل خطر آن دوری کنید.

اگر آزمایش خون نشان دهد که شما مبتلا به سرطان خون هستید، پزشک، بیوپسی (نمونه برداری) از مغز استخوان را انجام می دهد تا بفهمد که شما کدام نوع سرطان خون را دارید

3- میلوم  (Myeloma)

میلوم نوعی از سرطان خون است که بر سلول های پلاسما اثر دارد.

سلول های پلاسما همان سلول های سفید خون می باشند که آنتی بادی هایی را در بدن تولید می کند.

آنتی بادی ها با عفونت ها و بیماری ها می جنگند.

سلول های میلوم، از ساخت طبیعی آنتی بادی ها جلوگیری می کنند و باعث می شوند که سیستم ایمنی بدن ضعیف شود و زودتر به بیماری های عفونی مبتلا شوید.

عوامل خطر میلوم

آمریکایی های سیاه پوست

سن بیشتر از 50 سال

افراد زیر 45 سال، ندرتا به سرطان میلوم مبتلا می شوند.

افراد بیشتر از 67 سال، بیشترین تعداد مبتلایان این سرطان می باشند.

مردان

افراد چاق

در معرض اشعه قرار داشتن

کار در صنایع مرتبط با نفت

علائم میلوم

افزایش کلسیم خون

آنمی (کم خونی)

آسیب کلیوی

استعداد ابتلا به عفونت

پوکی استخوان، درد، ورم یا شکستگی استخوان

افزایش مقدار پروتئین در خون یا ادرار

کاهش وزن

درمان میلوم

شیمی درمانی

داروهایی که سیستم ایمنی بدن را هدف قرار می دهند.

پرتودرمانی

پیوند سلول های بنیادی

جلوگیری از میلوم

دلیل میلومیا مشخص نیست، بنابراین راهی برای جلوگیری نیز وجود ندارد. تنها می توان گفت که از عوامل خطر آن دوری کنید.

نشستن طولانی‌مدت خطرناک است

نشستن برای مدت طولانی، چه برای کار کردن باشد و چه برای تماشای تلویزیون، باعث می‌شود میزان قند خون بالا برود و خطر مرگ در اثر بیماری‌های قلبی عروقی بیشتر شود. حتی ورزش هم این تاثیر را از بین نمی‌برد.

در حالی که پزشکان همچنان در حال کشف عوارض مصرف سیگار هستند،‌ به نظر می‌رسد عادت‌های دیگر زندگی امروز، از جمله نشستن برای مدت طولانی هم، عوارض خطرناکی برای سلامتی مردم دارند.

به گزارش دیسکاوری، دکتر جیمز لوین در شرکت کوچکی در مینیپولیس، مطالعه جدید و نوآورانه‌ای را انجام داده که در آن، 30 میز کار با جایگاه‌هایی به نام کار- تناسب جایگزین شدند. بنابراین افراد می‌توانند هنگام کار بنشینند یا بایستند. خود لوین سال‌هاست که زمان کار روی یک تردمیل راه می‌رود. این مطالعه در کنار مطالعات مشابه دیگری در سراسر دنیا در حال انجام هستند.

لوین در این مورد می‌نویسد:‌ "پیش از این محققین نشستن برای مدت زمان طولانی را با بروز برخی مشکلات سلامتی و نیز مرگ زود هنگام بر اثر اختلالات قلبی- عروقی مرتبط دانسته‌اند."

در یکی از این مطالعات، نشان داده شده که بزرگسالانی که بیش از 4 ساعت در روز را مقابل تلویزیون می‌نشینند، در مقایسه با بزرگسالانی که روزانه کم‌تر از دو ساعت از وقت خود را به نشستن در مقابل تلویزیون می‌گذرانند، 80 درصد بیشتر در معرض خطر مرگ بر اثر بیماری‌های قلبی- عروقی هستند. این میزان خطر، مستقل از سایر مولفه‌های موثر مانند رژیم غذایی و سیگار کشیدن گزارش شده است.

به گفته لوین، چاره این مسئله اضافه کردن ساعت‌هایی که در باشگاه‌های ورزشی می‌گذرانید نیست، چون به نظر نمی‌رسد که تاثیر مضر نشستن برای مدت طولانی را کم‌تر کند. پس چاره چیست؟

لوین چنین پاسخ می‌دهد: "راه‌حل این است که کم‌تر بنشینید و بیشتر حرکت کنید. وقتی می‌ایستید در مقایسه با زمانی که می‌نشینید، سه برابر بیشتر کالری مصرف می‌کنید. به نظر می‌رسد که انقباض ماهیچه‌ها، از جمله آن‌هایی که برای ایستادن نیاز دارید، فرایندهای مهمی را به راه می‌اندازد که با شکستن چربی‌ها و قندها در بدن مرتبط است. بنابراین وقتی شما می‌نشینید، این انقباض ماهیچه‌ای را متوقف می‌کنید و در نتیجه، این فرایندها را هم متوقف می‌کنید."

مطالعه جدیدی نشان می‌دهد که قند خون بالا با سطوح کم فعالیت بدنی ارتباط دارد

در مطالعه دیگری، محققین دانشگاه میسوری از مردمی که به طور معمول ورزش می‌کردند خواستند سه روز خود را با سبک زندگی که در آن مدت زیادی را به نشستن بگذرانند، زندگی کنند.

با وجود این که آن‌ها در این سه روز، همان رژیم غذایی قبلی خود را حفظ می‌کردند، اما میزان قند خونشان بعد از هر وعده غذایی در مقایسه با روزهایی که ورزش می‌کردند، 26 درصد بیشتر بود.

جان پی. تیفاولت، استادیار فیزیولوژی ورزش و تغذیه در دانشگاه میسوری، در این‌باره می‌گوید: "لازم نیست به دوی ماراتن بروید، اما همه شواهد حاکی از آن هستند که لازم است حرکت کنید."

ارتباط بی تحرکی و فقدان فعالیت بدنی با سرطان روده و سینه

پژوهشگران علوم پزشکی در کشور کانادا می گویند نتایج تحقیقات آنان نشان داده است که حدود 49 هزار مورد جدید تشخیص سرطان سینه و 43 هزار مورد تشخیص سرطان روده در هر سال در آمریکا با افزایش میزان بی تحرکی و فقدان فعالیت بدنی در بین مردم مرتبط است.

کریستین فریدن ریچ متخصص ارشد همه گیرشناسی در مرکز خدمات سلامت سرطان آلبرتا در کانادا می گوید: نتایج آزمایشات اخیر در مطالعه رابطه فعالیت بدنی و پیشگیری از سرطان سینه، نقش پروتئین"C reactive" را نشان می دهد که یک نشانگر التهابی است و با بروز سرطان مرتبط است.

این آزمایشات معلوم کرد که فعالیت روزانه خفیف تا شدید، سطح پروتئین "C reactive" را در بین زنان یائسه به میزان قابل ملاحظه ای کاهش می دهد، هرچند پزشکان هنوز نمی دانند که این پروتئین چگونه خطر سرطان را تشدید می کند. اما به خوبی آشکار است که پروسه التهاب در بدن، منجر به تولید ماده ای موسوم به "سیتوکین" می شود.

سیتوکین ها مواد شیمیایی حاصل از واکنش سیستم ایمنی بدن هستند که تکثیر سلول ها را موجب شده و مانع از مرگ سلولی می شوند. این فرآیند در نهایت خطر سرطان را افزایش می دهد.

به این ترتیب معلوم شد که 30 درصد افزایش تحرک و فعالیت بدنی، خطر ابتلا به سرطان های سینه و روده را تا 25 درصد کاهش می دهد.

آلرژی در دوران بارداری

آبریزش بینی در طول دوران بارداری می تواند به خاطر سینوزیت و یا آلرژی باشد. اگر خانمی قبل از بارداری سابقه ابتلا به آلرژی را داشته باشد، در طی بارداری ممکن است بدتر شود، یا فرقی نکند و یا بهبود یابد.

این تغییرات به عوامل بسیاری مربوط است، عواملی چون آلرژی فصلی و یا افزایش هورمون ها در بارداری.

علایم آبریزش بینی غیر آلرژیک در طی بارداری ممکن است به دلیل افزایش هورمون های بدن در بارداری باشد و عوارضی چون گرفتگی بینی و خلط گلو را داشته باشد. این حالت را رینیت بارداری یا گرفتگی و آبریزش بینی در بارداری می گویند.

علایم این بیماری مانند علایم آلرژی است، ولی در حقیقت این بیماری به داروهای آنتی هیستامین پاسخ نمی دهد و با آنها درمان نمی شود.

خیلی از خانم های باردار که مبتلا به گرفتگی بینی می شوند و قبل از بارداری سابقه ابتلا به آلرژی را نداشته اند، باید بدانند به دلیل تغییر سطح هورمون های بدن، به این بیماری دچار شده اند.

تشخیص علایم رینیت در طول بارداری

تست های آلرژی شامل آزمایش پوست یا آزمایش خون برای تشخیص مفیدند.

آزمایش آلرژی پوست در طی بارداری انجام نمی شود، زیرا احتمال خطر برای مادر و جنین دارد.

داروهای آلرژی در سه ماهه اول بارداری نباید مصرف شوند، ولی با نظر پزشک، مصرف این گونه داروها درسه ماهه دوم و سوم بارداری مجاز است

کنترل علایم آلرژی در طول بارداری

- از اسپری محلول نمک برای شستشوی بینی استفاده کنید. ماده اصلی این نوع اسپری ها آب نمک است و به کاهش علایم آلرژی کمک می کند و برای جنین هم ضرری ندارد.

- شستشوی بینی توسط آب نمک که می تواند راه های سینوس ها را باز کند. مقداری آب گرم که با نمک ترکیب شده را به داخل بینی خود بکشید و آن را بیرون دهید.

- از دستگاه بخور در شب استفاده کنید تا هوای اتاق را مرطوب کند و عوارض ناشی از آلرژی را از بین ببرد.

- داروهای آلرژی را در صورتی استفاده کنید که سایر راه حل ها جواب ندهند. داروهای آلرژی در سه ماهه اول بارداری نباید مصرف شوند، ولی در صورت داشتن آلرژی و با نظر پزشک، مصرف این گونه داروها درسه ماهه دوم و سوم بارداری مجاز است.

- دانشمندان به این زنان توصیه می کنند که از مواد آلرژی زا دوری کنند تا مجبور نشوند دارو مصرف کنند.

- از دستگاه تصفیه هوا استفاده کنید.

- حیوانات خانگی را از محیط زندگی خود دور کنید.

- پنجره های خود را محکم ببندید تا مواد آلرژی زا وارد خانه نشوند و یا حداقل در زمان اوج آلرژن ها (صبح زود و عصر) پنجره ها را ببندید.

- ماسک بزنید.

‌- همسر خود را راضی کنید تا مسئولیت نظافت منزل را بر عهده گیرد و یا کسی را به این منظور استخدام کنید.

- از درمان های خانگی مانند استنشاق یا بخور نعنا استفاده کنید.

درمان های دارویی آلرژی در طول بارداری

طبق تحقیقات دانشمندان، مصرف هر نوع دارویی در طول بارداری برای جنین کاملا بی خطر نیست.

توصیه می شود در طول سه ماهه اول بارداری، هیچ نوع دارویی توسط مادر مصرف نشود، زیرا احتمال بروز مشکل به دلیل عوارض داروها، در سه ماهه اول بسیار زیاد است.

از دستگاه بخور در شب استفاده کنید تا هوای اتاق را مرطوب کند و عوارض ناشی از آلرژی را از بین ببرد

با ورود مادر به سه ماهه دوم و سوم، امکان استفاده از بعضی داروها با تجویز پزشک ممکن است میسر شود، ولی قبل از استفاده، از عوارض احتمالی آن دارو اطلاعاتی کسب کنید. اگر مادر مبتلا به آلرژی باشد قبل از آن که باردار شود، دکتر پیشنهاد می دهد تا مصرف داروی خود را قطع کند، مگر در مواقع اضطراری.

احتمال انتقال آلرژی به جنین

این نگرانی وجود دارد که مادر باردار، آلرژی خود را از طریق خوردن غذاهای خاص به جنین خود منتقل کند.

آلرژی و حساسیت نسبت به آجیل در کودکان بسیار شایع است و می تواند خطرناک باشد. به همین دلیل برخی دانشمندان نسبت به مصرف زیاد آجیل در دوران بارداری به مادران هشدار می دهند.

فرزندان مادران مبتلا به آلرژی 40 درصد بیشتر احتمال ابتلا به آلرژی را دارند و اگرعلاوه بر مادر، پدر هم مبتلا به آلرژی باشد، احتمال ابتلای فرزند 70 درصد خواهد شد.

ایدز و تغذیه با شیر مادر

تقریباً یک سوم بچه های متولد شده از مادران مبتلا به ایدز ، در طی دوران بارداری  ، حین زایمان یا دوران شیردهی  به این بیماری مبتلا شده اند. در سال 2001، تعداد هشتصد هزار بچه ی زیر 15 سال مبتلا به ایدز تشخیص داده شدند که حدود نود درصد آنها از طریق مادرشان مبتلا شده بودند. حدود 15 تا 35 درصد از بچه های متولد شده از مادران مبتلا به ایدز، طی بارداری یا حین زایمان آلوده شده و حدود 15 درصد در طی شیردهی مبتلا شده بودند.

عواملی که احتمال انتقال HIV ( ویروس ایدز  ) را در دوران شیردهی کاهش می دهد ، شامل موارد زیر است :

1. دوره ی کوتاه تر تغذیه با شیر مادر

در بچه هایی که مدت طولانی تری از مادر مبتلا به ایدز ، شیر خورده اند احتمال ابتلا به عفونت بیشتری می باشد. دیده شده احتمال ابتلا به این بیماری در کودکانی که مدت شش ماه شیر مادر خورده اند، یک سوم کودکانی است که برای دو سال با شیر مادر تغذیه شده اند.

2. تغذیه ی انحصاری با شیر مادر در ماه های اول

عوامل ایمنی بخش موجود در شیر مادر، به ویژه مادران مبتلا به HIV ، باعث افزایش مقاومت بدن در برابر این عفونت می شود. یک مطالعه در جنوب آفریقا نشان داد که احتمال ابتلا به عفونت در کودکانی که به مدت سه ماه تغذیه ی انحصاری با شیر مادر داشته اند نسبت به کودکانی که از سایر مواد مثل آب ، آب میوه و ... استفاده کرده اند کمتر است.

3. جلوگیری و درمان مشکلات پستان

التهاب پستان، زخم نوک پستان و سایر مشکلات پستانی باعث افزایش احتمال انتقال HIV  می شود.

4. پیشگیری از ابتلا به عفونت HIV در طول شیردهی

ابتلا به عفونت در طی شیردهی باعث افزایش احتمال HIV می شود.

5. درمان سریع زخم و برفک دهان بچه

 زخم دهان  کودک باعث انتقال راحت تر ویروس به بدن او می شود.

توصیه های سازمان بهداشت جهانی و صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (UNICEF) در رابطه با تغذیه با شیر مادر :

1. زنانی که به ایدز مبتلا نیستند و یا افرادی که وضعیت ابتلا به بیماری در آنها ناشناخته است، باید کودک را تا 6 ماه  با شیر خودشان تغذیه کنند و همچنان که شیردهی ادامه دارد، در 6-4 ماهگی تغذیه تکمیلی  مناسب را شروع کنند که این روند تا 2 سالگی یا بیشتر باید ادامه یابد.

2. همه مادران مبتلا به HIV  در زمینه خطرات و مزایای روش های تغذیه ی کودک، نیاز به مشاوره دارند و لازم است برای انتخاب روش مناسب راهنمایی شوند و بعد از اتخاذ تصمیم حمایت گردند.

3. زمانی که استفاده از جانشین های شیر مادر، قابل قبول، عملی و قابل تداوم باشد، لازم است کودک در ماه اول منحصراً با شیر مادر تغذیه شود .

4. در مورد مادران مبتلا به HIV که کودک را با شیر خودشان تغذیه می کنند، باید از روش صحیح شیرهی جهت جلوگیری از مشکلات پستان مانند زخم نوک پستان، التهاب پستان و غیره اطمینان پیدا کرد و در صورت بروز این مشکلات باید به سرعت درمان انجام شود.

5. برای به حداقل رساندن انتقال HIV از طریق تغذیه با شیر مادر، باید شرایط محلی، موقعیت شخصی فرد و خطرات همراه با تغذیه ی مصنوعی شامل سایر عفونت ها، سوء تغذیه در نظر گرفته شود.

6. مادران مبتلا به HIV که نوزاد را با شیر خودشان تغذیه می کنند باید در زمان از شیرگیری، برای جلوگیری از نتایج زیان بار تغذیه ای و روانی و حفظ سلامتی پستان ها راهنمایی و حمایت شوند.

7. زمانی که مادر مبتلا به HIV ، کودک را با شیر خود تغذیه نمی کند یا این که مدتی بعد از تولد ، شیردهی را قطع می کند برای اطمینان از برنامه ی غذایی جایگزینی کافی حداقل در 2 سال اول زندگی نیاز به مشاوره دارد.

8. زنان مبتلا به ایدز باید به مراقبت های بالینی، حمایت های تغذیه ای و مراکز مشاوره ی خانوادگی دسترسی داشته باشند.

اصول کلیدی و راهبرد

خطرات عفونت HIV با خطرات مرگ و میر و بیماری ناشی از عدم تغذیه با شیر مادر مقایسه شده است.

تغذیه با شیر مادر، نوزاد را در مقابل مرگ ناشی از اسهال  ، عفونت های تنفسی و سایر عفونت ها  محافظت می کند. تغذیه با شیر مادر علاوه بر نیازهای غذایی، نیازهای روانی نوزاد (به ویژه در ماه اول زندگی) را هم برآورده می کند.

بنابراین برای مادران مبتلا به HIV به ویژه در کشورهای در حال توسعه ، تصمیم برای دادن شیر مادر یا جانشین های شیر مثل شیر خشک و شیر گاو تغییر یافته دشوار است، در حالی که تغذیه با شیر مادر احتمال انتقال HIV به بچه را 15 درصد افزایش می دهد. مصرف جانشین های شیر، خطرات ناشی از بیماری های عفونی مثل اسهال و عفونت های تنفسی را در طول دو ماه اول زندگی کودک 6 برابر می کند. تعداد زیادی از مادران در کشورهای در حال توسعه یا نمی توانند جانشین های شیر را تهیه کنند یا به آب تصفیه شده که برای تهیه ی آن لازم است دسترسی ندارند.

همچنین در خیلی از فرهنگ ها، عدم تغذیه با شیر مادر را ننگ می دانند. مادری که مبتلا به HIV است با مشکلات زیادی روبه رو است. مثلاً در مورد سلامتی و زنده ماندن خودش، و احتمال انتقال عفونت از طریق شیر به نوزادش و نیز مشکلات سلامتی که در صورت عدم تغذیه با شیر مادر برای نوزاد او پیش می آید، نگران است.