وقتی عضلات بدن می‌گیرند

گرفتگی عضلات نوعی انقباض عضلانی ناخواسته و دردناک است که هر فردی حداقل یک بار آن را تجربه کرده است.

عضلات ما با استراحت و انقباض متناوب خود، سبب حرکت اندام ها می شوند، مثلا عضلات نگهدارنده گردن با انقباض و استراحت خود، سبب حرکت گردن می شوند.

انقباض غیر ارادی عضلات را اسپاسم یا گرفتگی عضله می گویند. گاهی اوقات گرفتگی عضلات به حدی است که توسط فردی دیگر قابل مشاهده و یا قابل لمس می باشد.

گرفتگی می تواند قسمتی از عضله و یا کل آن را درگیر گند و بیشتر عضلاتی که با هم کار می کنند، همزمان درگیر شده و گرفتگی برایشان رخ می دهد.

انواع گرفتگی عضلات

1- گرفتگی واقعی :

این نوع گرفتگی، قسمتی از یک عضله و یا گروهی از عضلات را که با هم کار می کنند، در گیر می کند، مانند عضلاتی که انگشت را می سازند. بیشتر محققین علت این گرفتگی را تحریک بیش از حد عصب می دانند.

این نوع گرفتگی عضلانی، شایع ترین نوع است که در شرایط زیر رخ می دهد:

- آسیب: اسپاسم عضلانی مداوم که ممکن است به عنوان یک مکانیسم محافظ پس از یک آسیب مانند شکستگی استخوان رخ دهد. در این حالت، اسپاسم سبب محدود شدن حرکت شده و اثر آسیب وارده را کمتر می کند. آسیب عضله به تنهایی ممکن است سبب اسپاسم عضله شود.

- فعالیت شدید: هنگامی که عضلات فردی با فعالیت های شدید عادت نداشته باشد، گرفتگی عضلات برایش اتفاق می افتد، مانند گرفتگی هایی که در طول فعالیت های شدید یا بعد از آن اتفاق می افتد. سالمندانی که فعالیت های ورزشی شدید و کششی انجام می دهند، بیشتر در معرض این نوع گرفتگی عضلات می باشند.

- گرفتگی عضلات در حالت استراحت : این نوع گرفتگی عضلات بیشتر در سالمندان شایع است، اما در هر سنی ممکن است رخ دهد، حتی در کودکی. این گرفتگی بیشتر در طول شب رخ می دهد و خیلی خطرناک نیست، اما می تواند سبب اختلال در خواب شبانه شود (معمولا به عنوان گرفتگی شبانه شناخته می شود) و ممکن است چند بار در طی یک شب و یا چند شب در طی یک هفته رخ دهد.

- از دست دادن آب بدن : گاهی گرفتگی عضلات به سبب از دست دادن آب بدن، به صورت عرق کردن در طی فعالیت های ورزشی شدید یا در اثر گرما رخ می دهد. این نوع گرفتگی معمولا در هوای گرم اتفاق می افتد و می تواند جزء علایم اولیه گرمازدگی باشد.

استفاده از داروهای مدر (افزایش دهنده ادرار) و کم نوشیدن مایعات می تواند سبب گرفتگی عضلانی مخصوصا در سالمندان شود

- کلسیم و منیزیم خون : کاهش کلسیم یا منیزیم، به طور مستقیم سبب تحریک پذیری بالای عصب و تحریک عضله می شود. این نوع گرفتگی بیشتر در سالمندان تجربه می شود و یا برای بعضی زنان در طول دوران بارداری اتفاق می افتد. کمبود کلسیم و منیزیم در خانم های باردار بسیار شایع است و باید تحت نظر پزشک، از مکمل های آنها در رژیم غذایی خود استفاده کنند.

کمبود کلسیم در موارد زیر وجود دارد:

*مصرف داروهای دیورتیک (ادرار آور)

*استفراغ بیش از حد

*کمبود کلسیم و منیزیم در رژیم غذایی : کمبود پتاسیم که سبب ضعف عضلانی می شود، جذب ناکافی کلسیم به دلیل کمبود ویتامین  D 

*عملکرد ضعیف غدد پاراتیروئید (غدد کوچکی در گردن که تنظیم و تعادل کلسیم را به عهده دارند)

- کزاز : در بیماری کزاز، همه سلول های عصبی در بدن فعال می شوند. این واکنش سبب اسپاسم یا گرفتگی عضلانی در سراسر بدن می شود. نام کزاز از اثر سم کزاز در اعصاب مشتق شده است.

2- گرفتگی های دیستونیک:

این نوع گرفتگی بیشتر در عضلات پلک، فک و گردن اتفاق می افتد و یا ممکن است برای دست و پا در طول انجام فعالیت های تکراری مثل نوشتن، تایپ کردن و ... اتفاق بیفتد. این گرفتگی به دلیل خستگی عضلانی می باشد و شایع نیست.

درمان و جلوگیری از گرفتگی عضلات

هنگام گرفتگی عضلات می توانید با انجام کارهایی از درد و عوارض ناشی از آن بکاهید. کارهایی مانند ماساژ محل گرفتگی، کشش آن محل، یخ گذاشتن روی محل گرفتگی، گرم کردن محل گرفتگی و یا دوش گرفتن.

برای کاهش احتمال ابتلا به گرفتگی های عضلانی به نکات زیر توجه کنید :

- قبل از فعالیت ورزشی یا کار شدید، بدن خود را گرم کنید تا آسیب های بعدی به وجود نیاید.

- به مقدار کافی آب بنوشید. مصرف نوشیدنی به خصوص مصرف آب کافی، قبل از فعالیت و در طول فعالیت و بعد از انجام فعالیت بسیار مهم می باشد و از کم آبی شدید بدن که سبب ایجاد گرفتگی عضلانی می شود، پیشگیری می کند.

از خستگی شدید به خصوص در هوای گرم اجتناب کنید. اگرمی توانید فعالیت های شدید خود را به بعد از گرمای شدید روز موکول کنید

- موادغذایی سرشار از منیزیم و کلسیم را در برنامه غذایی روزانه خود بگنجانید

- از مکمل های کلسیم و منیزیم استفاده کنید و با تجویز پزشک و تحت نظر او در طول بارداری از این مکمل ها استفاده کنید تا از گرفتگی عضلانی که در طول دوران بارداری اتفاق می افتد، جلوگیری کنید.

- اگر گرفتگی عضلانی در طول شب به سراغتان می آید، می توانید قبل از خواب حرکات کششی انجام دهید و یا ورزش های سبک مثل دوچرخه سواری انجام دهید تا از گرفتگی عضلانی در طول شب پیشگیری کنید.

در اغلب موارد می توان با مراقبت از خود، از گرفتگی عضلانی پیشگری کرد، اما اگر فردی اغلب اوقات دچار گرفتگی عضلانی بدون هیچ دلیلی می شود، باید نزد پزشک متخصص برود تا مشکل او را بررسی کند.

آزمایش های معمول در بارداری

یکی از مراقبت‌ های دوران بارداری، انجام آزمون ‌هایی است که باید برای اطمینان از سلامت جنین انجام شود. بعضی از این آزمون‌ ها در همه زنان لازم است اما انجام برخی از آن ها با توجه به نظر پزشک و در مواردی انجام می‌ شود که ممکن است سلامت جنین در خطر باشد یا در بروز برخی اختلالات شک و تردید وجود دارد.

در این جا ، شما را با 7 نمونه از آزمون ‌های دوران بارداری آشنا می‌ کنیم.

1- سونوگرافی

با استفاده از سونوگرافی در هفته‌های 5 تا 6 بارداری ضربان قلب جنین قابل مشاهده و شنیدن است. حتی از سونوگرافی برای تعیین جنسیت نیز استفاده می ‌شود. البته سونوگرافی به صورت ‌های رنگی، سه بعدی و چهار بعدی حتی می ‌تواند تصاویری از چهره جنین را در هفته ‌های آخر بارداری مشخص کند.

سونوگرافی به طور کلی در دوران بارداری در موارد زیر انجام می‌ شود:

- تشخیص بارداری

- بررسی سلامت جنین و رشد او، تکامل قلب و اعضای داخلی و کنترل ضربان قلب

- بررسی محل قرارگیری جفت

- بررسی اختلالات جنینی

- وجود ناهنجاری‌‌ های جنینی

- بررسی مقدار مایع آمینوتیک

- بررسی سقط یا بارداری خارج رحمی

- بررسی چند قلویی

- ابعاد جمجمه، ران و ستون فقرات برای تعیین سن بارداری

2- آمنیوسنتز

آمنیوسنتز عبارت‌ است از خارج کردن مقداری از مایع آمنیوتیک که جنین را احاطه کرده است. نمونه به دست آمده از مایع آمنیوتیک که 30 میلی ‌لیتر است به آزمایشگاه ژنتیک جهت بررسی ارسال می ‌گردد. این آزمایش در حوالی هفته‌های 16 تا 18 بارداری انجام می ‌گیرد. در این زمان رحم و جنین بزرگ شده و به اندازه کافی مایع آمنیوتیک وجود دارد که بتوان این حجم مایع را از آن گرفت و مشکلی هم برای جنین پیش نیاید. در آمنیوسنتز، ابتدا محل قرار گرفتن جفت و جنین به کمک سونوگرافی تعیین می ‌گردد و بعد سطح شکم در ناحیه روی رحم، ضدعفونی و بی‌ حس می‌ شود، سپس سوزن از روی دیواره شکم وارد رحم می‌ شود و هم‌ زمان مسیر سوزن به وسیله سونوگرافی کنترل می‌ گردد. با وجود تمام احتیاطات، انجام آمنیوسنتز با خطراتی همراه است از جمله صدمه دیدن جفت و جنین و عفونت که از عوارض جانبی آمنیوسنتز می ‌باشد. در خانم‌ هایی که گروه خونی منفی دارند بعد از آمنیوسنتز، رگام تزریق می ‌شود.

با تجزیه مایع آمنیوتیک به دست آمده می ‌توان بیماری‌ های کروموزومی از جمله سندرم داون، بیماری ‌های اسکلتی، عفونت ‌ها، بیماری‌ های دستگاه عصبی، جنسیت و... را بررسی کرد.

3- آزمون تحمل گلوکز

در زنان باردار آزمون تحمل گلوکز برای مشخص شدن دیابت بارداری انجام می ‌شود. در این آزمون ابتدا در هنگام ناشتا بودن به مدت 8 تا 14 ساعت نمونه خون برای کنترل قند گرفته می ‌شود، سپس به بیمار 50 گرم گلوکز یا قند خالص می ‌دهند و پس از آن مجددا نمونه‌ گیری انجام می‌ شود. این روش به صورت پی در پی به فاصله هر یک ساعت انجام شده تا زنان باردار در معرض خطر دیابت بارداری مشخص شوند. این آزمون برای زنان باردار در معرض خطر یعنی زنان دارای سابقه مرده ‌زایی، حداقل 2 بار سقط خود به خودی، تولد نوزاد با وزن زیاد، سابقه دیابت در افراد درجه اول و مبتلا به چاقی بسیار ضروری است و در هفته 24 تا 28 بارداری، انجام‌ پذیر است.

پس از مشخص شدن دیابت بارداری توصیه‌ های لازم به زن باردار انجام می‌ شود. این توصیه ‌ها شامل رعایت رژیم غذایی و انجام ورزش ‌های سبک از جمله پیاده ‌روی بوده و تحت ‌نظر پزشک است.

4- آزمون آلفا فیتوپروتئین

این آزمون برای تشخیص نقایص لوله ‌های عصبی نظیر اسپاینا بیفیدا و آنانسفالی(عدم تشکیل جمجمه و مغز) انجام می ‌شود. این آزمون حتی می ‌تواند خطر سندرم داون را مشخص کند. انجام این آزمون برای همه خانم‌های بالاتر از 30 سال که تصمیم به بارداری دارند، ضروری است. عمده ‌ترین دلایل انجام این آزمون عبارت است از غربالگری برای اختلالات ژنتیکی خاص یا ناهنجاری جنسیتی. در این آزمون یک نمونه‌ خونی از مادر گرفته می ‌شود و معمولا باید در هفته 15 تا 17 بارداری انجام شود. تاریخ دقیق در انجام این آزمون بسیار مهم است. نتیجه آزمون معمولا با درصد بیان می‌ شود. مثلا خطر نقایص لوله عصبی 1 در 500 است. این آزمون به خودی خود خطری ندارد. تنها در صورت جواب مثبت و افزایش خطر لازم است مادر و جنین تحت بررسی ‌های بیشتر نظیر سونوگرافی و آمنیوسنتز قرار گیرند.

5- آزمون پروفایل بیوفیزیکال

آزمون بیوفیزیکال در اواخر بارداری انجام می‌ شود. در این آزمون سلامت کلی جنین و حرکات او مورد بررسی قرار می ‌گیرد. در برخی موارد برای رعایت احتیاط بعد از مشکلاتی در بارداری قبلی یا وجود عوامل خطر نظیر از دست رفتن بارداری‌ های قبلی در نیمه دوم بارداری یا وجود فشار خون بالا، دیابت، عدم رشد جنین در داخل رحم، انجام می ‌شود. این آزمون معمولا در مطب پزشک انجام می ‌شود. یکی از عمد ه‌ترین قسمت‌ های این آزمون، استفاده از سونوگرافی است که در طی آن تکنسین به دنبال حرکات بازو و پاها، حرکات بدن، حرکات تنفسی بوده و مایع آمنیوتیک را اندازه‌ گیری می‌ کند.

6- آزمون بدون استرس

این آزمون در هفته‌های 38 تا 42 بارداری انجام می شود. این آزمون در شروع سه ماهه سوم نیز ممکن است انجام شود. در این آزمون، جنین در 5 مورد باید نمره کسب کند. به هر کدام از موارد زیر نمره صفر(غیرطبیعی) یا نمره 2 (طبیعی) داده می ‌شود.

- تون عضلانی

- حرکات جنینی

- حرکات تنفسی

- میزان مایع آمنیوتیک

- ضربان قلب

نمره زیر 6 نگران کننده است و ممکن است زایمان سزارین یا القای زایمان طبیعی لازم باشد، نمره 6 حد مرز است و آزمون باید تا زمان تولد، هر روز تکرار شود.

7- آزمون ویلوس کوریونی

این آزمون برای شناسایی اختلالات کروموزومی انجام می ‌شود. برای انجام آن توسط یک سوزن از راه واژن یا شکم، نمونه‌ هایی از پرز‌های کوریونی جمع‌ آوری می ‌شود. این آزمون تحت سونوگرافی انجام می ‌شود تا به جفت یا جنین آسیب نرسد. زمان انجام این آزمون معمولا در هفته 8 بارداری است. از عوارض خطر این آزمون، سقط است. از جمله عوارض دیگر، بروز ناهنجاری ‌ها است.

اختلال بیش فعالی با کمبود توجه (ADHD)

کودکانی که بیش از حد فعالند

اختلال بیش فعالی با کمبود توجه (ADHD) وضعیتی است که کودکان را از توانایی خود برای تمرکز و توجه محروم می سازد. کودکان و نوجوانان مبتلا به ADHD بی قرار هستند و به راحتی از موضوع منحرف می شوند. این امر باعث دشواری نگه داشتن آن ها سر یک کار خاص مثل گوش دادن به درس معلم و یا به پایان رساندن یک کار سخت و طاقت فرسا می شود.

علائم  ADHD 

1- بی توجهی

علامت اصلی ADHD ، ناتوانی در توجه است. کودکان و نوجوانان مبتلا ممکن است در گوش دادن به یک سخنرانی، پایان رساندن وظایف و یا پیگیری مسائل شخصی مشکل داشته باشند. آنها اغلب ممکن است دچار افکار پوچ و از طرفی به دلیل بی دقتی، مرتکب اشتباه شوند. کودکان مبتلا به ADHD تمایلی به انجام فعالیت هایی که نیاز به دقت دارند و یا ممکن است خسته کننده باشند، ندارند.

2- بیش فعالی

یکی دیگر از علائم ADHD ، عدم توانایی در نشستن در یک جا است. کودکان ممکن است مکررا بدوند و یا از وسایل مختلف بالا و پایین بروند، حتی زمانی که در داخل خانه هستند. هنگامی که آنها نشسته اند، تمایل به پیچ و تاب خوردن، بی قراری و گزافه گویی دارند. برخی از کودکان مبتلا به ADHD ، بیش از حد صحبت می کنند و نمی توانند بی سر و صدا بازی کنند.

3- تکانشگری

علامت سوم تحریک پذیری یا تکانشگری است. بی اجازه وارد صف شدن، قطع صحبت دیگران و یا پاسخ به سوال معلم قبل از خاتمه آن از نشانه های این علامت است. این جنبه از ADHD در کودکان، صبر کردن برای رسیدن به نوبت خود و یا فکر کردن قبل از عمل را برای آنها دشوار می سازد.

ADHD خطر ابتلا به افسردگی دوران کودکی و اختلالات اضطرابی را افزایش می دهد

تاثیر ADHD در زندگی روزمره

بدون درمان، ADHD  می تواند تکامل اجتماعی و تحصیلی کودک را تحت تاثیر قرار دهد. عدم توانایی در تمرکز ذهنی، اغلب به عملکرد ضعیف در مدرسه منجر می شود. کودکانی که تحریک پذیرند ممکن است در پیدا کردن یا نگه داشتن دوستانشان، مشکل داشته باشند. این موانع می تواند به کاهش اعتماد به نفس و رفتارهای خطرناک منجر شود.  ADHD خطر ابتلا به افسردگی دوران کودکی و اختلالات اضطرابی را افزایش می دهد.

علل  ADHD

کودکان مبتلا به ADHD فعالیت کمتری در نواحی کنترل توجه در مغز دارند. آنها هم چنین ممکن است عدم تعادل در مواد شیمیایی مغز به نام انتقال دهنده های عصبی داشته باشند. روشن نیست چه عاملی باعث این بی نظمی ها می شود، اما ADHD در خانواده ها تکرار می شود، بنابراین بسیاری از کارشناسان معتقدند که ژنتیک در ایجاد آن نقش دارد.

تشخیص  ADHD

هیچ تست آزمایشگاهی برای تشخیص ADHD وجود ندارد. پزشکان بر پاسخ بیمار به سؤالات، توضیحات خانواده ها در مورد مشکلات رفتاری و ارزیابی مدرسه ها تکیه می کنند. کودک مبتلا به ADHD، باید ترکیبی از بی توجهی، بیش فعالی و تکانشگری را به مدت حداقل شش ماه به درجه ای که ناسازگار و متناقض با سن او باشد نمایش داده باشد.

شروع علائم نباید بعد از سن 7 سالگی رخ داده باشد.

انواع اختلال ADHD

سه نوع  ADHD وجود دارد.

نوع ترکیبی شایع ترین نوع است و شامل کودکانی می شود که بی توجهی، بیش فعالی و تکانشگری را دارا می باشند.

در نوع بیش فعال - تکانشگر، کودک بی قرار است و نمی تواند انگیزه های خود را کنترل کند.

در نوع بی توجهی که قبلا موسوم به اختلال کمبود توجه بود، کودک دچار عدم تمرکز است. اما بیش از حد، فعال نیست و معمولا کلاس درس را مختل نمی کند.

متخصصان دیدن تلویزیون برای کودکان زیر 2 سال و بیش از دو ساعت در روز برای بچه های بزرگتر را توصیه نمی کنند

داروهای مورد استفاده در  ADHD

داروهای محرک می توانند با کنترل بیش فعالی و تکانشگری کودکان باعث افزایش میزان توجه آن ها شوند. مطالعات نشان می دهند که این داروها در 70 تا 80 درصد از بیماران موثر می باشند، اگر چه ممکن است عوارض جانبی ناراحت کننده ای نیز داشته باشند.

مشاوره برای اختلال   ADHD

مشاوره می تواند به کودک مبتلا به ADHD کمک کند تا اعتماد به نفس خود را بالا ببرد و دچار سرخوردگی نشود. همچنین می تواند پدر و مادر را با راهکارهای حمایتی آشنا سازد.

نوع خاصی از درمان، آموزش مهارت های اجتماعی نامیده می شود.

آموزش استثنایی برای   ADHD

اکثر کودکان مبتلا به ADHD در کلاس های درس استاندارد آموزش می بینند، اما برخی از آن ها در یک محیط ساختار یافته تر (استثنایی) بهتر آموزش می یابند. ولی همه کودکان مبتلا، نیاز به آموزش استثنایی ندارند.

رژیم غذایی در مبتلایان به   ADHD

دانشمندان هنوز در مورد اینکه آیا رژیم غذایی ممکن است علائم ADHD را بهبود بخشد یا نه، اتفاق نظر ندارند. در حالی که مطالعات انجام شده در مورد رژیم غذایی ADHD نتایج متفاوتی داشته اند، برخی از کارشناسان معتقدند غذاهایی که برای مغز خوب هستند می توانند علائم اختلال را کاهش دهند.

غذاهای با پروتئین بالا از جمله تخم مرغ، گوشت، حبوبات و مغزها ممکن است تمرکز را بهبود بخشند.

هم چنین ممکن است جایگزینی کربوهیدرات های ساده مانند آب نبات و نان سفید، با کربوهیدرات های پیچیده مانند میوه و نان سبوس دار مفید باشد.

قبل از هر گونه تغییر در رژیم غذایی کودک خود حتما با پزشک کودکتان مشورت نمایید

ADHD و تلویزیون

ارتباط بین تلویزیون و این اختلال به درستی شناخته نشده است، اما آکادمی متخصصان اطفال آمریکا توصیه می کند که قرار گرفتن کودکان کم سن و سال در برابر تلویزیون کم شود.

این آکادمی، دیدن تلویزیون برای کودکان زیر 2 سال و بیش از دو ساعت در روز برای بچه های بزرگتر را توصیه نمی کند.

برای کمک به افزایش مهارت های تمرکزی کودک خود او را تشویق به انجام بازی های فکری، تکمیل جورچین ها و مطالعه نمایید.

جلوگیری از  ADHD

هیچ راه مطمئنی برای جلوگیری از ایجاد اختلال در کودکان وجود ندارد، اما شما می توانید اقداماتی برای کاهش خطر ابتلا انجام دهید.

شما می توانید شانس ابتلای کودک خود را با سالم ماندن در دوران بارداری کاهش دهید.

از الکل، مواد مخدر و سیگار در دوران بارداری استفاده نکنید.

کودکانی که مادرانشان در طی بارداری سیگار می کشند، دو برابر بیشتر احتمال ابتلا به ADHD دارند.

چشم انداز آینده برای کودکان مبتلا به   ADHD

با درمان، اکثر کودکان مبتلا به ADHD بهبود می یابند. آن ها باید هم چنان تحت پیگیری منظم قرار گیرند، زیرا در برخی از کودکان همزمان با رشد نیز بیماری ادامه می یابد و بیش از نیمی از بیماران علائم را در سن بزرگسالی نیز تجربه می کنند.

گروه خونی زنان در بارداری‌شان موثر است

به زنان دارای گروه خونی O  توصیه شود زودتر به فکر بچه دار شدن باشند، اما کارشناسان می گویند قبل از رسیدن قاطعانه به چنین نتیجه ای، به تحقیقات بیشتری نیاز است.

تحقیقات جدید نشان داد زنان دارای گروه خونی O با بالا رفتن سن دارای مشکلات بیشتری در باروری می شوند.

این نخستین تحقیقی است که نشان می دهد گروه خونی زنان می تواند بر شانس بارداری آن ها تأثیرگذار باشد.

محققان با تحقیق بر روی گروهی از زنانی که برای باروری تحت درمان بودند به این نتیجه رسیدند که زنان دارای گروه خونی O از نظر کمی و کیفی با تخمک های ضعیف تری روبرو هستند.

در مقابل زنان دارای گروه خونی A از نظر کمی و کیفی تخمک های بهتری را دارا بوده اند.

این یافته ها می تواند منجر به این شود که به زنان دارای گروه خونی O  توصیه شود زودتر به فکر بچه دار شدن باشند، اما کارشناسان می گویند قبل از رسیدن قاطعانه به چنین نتیجه ای، به تحقیقات بیشتری نیاز است.

گروه های خونی O و A دو گروه خونی رایج در میان مردم بریتانیا است که حدود 44 درصد مردم دارای گروه خونی O و حدود 42 درصد دارای گروه خونی  A هستند.

دکتر ادوارد نجات از دانشکده آلبرت انیشیتن دانشگاه پزشکی نیویورک می گوید این تحقیقات بر روی زنانی انجام شده که در برنامه های دانشگاه ییل تحت درمان باروری قرار گرفته بودند.

افراد دارای گروه خونی A دارای آنتی ژن A هستند، پروتئینی در دیواره سلول که در افراد دارای گروه خونی O وجود ندارد.

خانم‌هایی که تصمیم می‌گیرند بچه‌دار شوند، در صورتی که از قرص‌های هورمونی استفاده می‌کنند، نیمی‌ از آن ها طی سه ماه اول پس از قطع قرص‌ها، باردار خواهند شد و نیمی‌ دیگر طی یک سال

چه عواملی، احتمال باروری زنان را کم و زیاد می‌کنند؟

یکی از اوقات شادی بخش در یک ازدواج، زمان تصمیم گیری برای داشتن یک بچه است. اگر مرد و زن هر دو سالم باشند، بارداری به راحتی و بدون هیچ مشکلی صورت می‌گیرد.

یک بار در ماه، هورمون‌های زنانه ای که از غده هیپوفیز ترشح می‌شود، تخمدان‌ها را تحریک می‌کند و باعث آزاد سازی یک یا دو تخمک می‌شود که در صورت آزاد شدن دو تخمک، دو قلوهای غیر مشابه به وجود می‌آیند. در صورت نامرتب بودن پریودها، شانس بارداری کاهش می‌یابد.

افزایش سن نیز شانس باروری را کاهش می‌دهد.

نکاتی مهم برای افزایش شانس بارداری

فاصله بین دو پریود، فاصله ای است که بارداری در آن اتفاق می‌افتد. به سادگی می‌توانید این روزها را محاسبه کنید، یعنی از شروع یک پریود تا پریود بعدی.

اولین روز یعنی لکه بینی را هم یک روز حساب کنید. هر خانمی ‌ممکن است یک عدد را ذکر کند. برای مثال یک نفر عدد 22 و دیگری عدد 30 ، ولی معمولا طول این دوره 21 تا 35 روز است. هر عددی که به دست آمد، عدد 14 را از آن کم کنید، عددی که به دست می‌آید روز تخمک گذاری است، چهار روز قبل و دو روز بعدش را در نظر بگیرید. این یک هفته، بهترین زمان برای باردار شدن است.

اسپرم می‌تواند در دستگاه تناسلی خانم‌ها حداکثر تا 72 ساعت زنده بماند، بنابراین شروع تماس اگر در روزهای اول و در آن فرصت یک هفته ای باشد، شانس بارداری افزایش پیدا می‌کند. اگر همسران مشکلی به لحاظ پزشکی نداشته باشند و از نظر تماس زناشویی فعال باشند (حدود دو تا سه مرتبه در هفته)، در طول شش ماه اول با احتمال 60 درصد بارداری اتفاق می‌افتد و با احتمال 80 درصد در طی یک سال اول و 90 درصد در طی 18 ماه اول است.

مصرف سیگار توسط خانم‌ها، باعث تغییر در ترشحات محیط دهانه رحم می‌شود و ممکن است از رسیدن اسپرم به تخمک جلوگیری کند

در طول دوره تخمک گذاری درجه حرارت بدن خانم‌ها افزایش پیدا می‌کند. اگر درجه حرارت پایه بین 5/35 تا 5/36 باشد، در این صورت درجه حرارت بین 1/36 تا 2/37 زمان تخمک گذاری را نشان می‌دهد. البته این روش، همیشه هم دقیق نیست.

بعضی از فروشگاه‌ها و سایت‌های اینترنتی، درجه دماسنج پایه و نیز کیت‌هایی برای بررسی قدرت باروری مردان را به فروش می‌رسانند. این کیت‌ها غلظت و میزان حجم اسپرم را اندازه می‌گیرند. البته این آزمایش هم به صورت مطلق و دقیق نیست و برای پی بردن به وجود یا فقدان نازایی در مردان، بهترین راه، مشورت با پزشک برای آزمایش مایع منی است.

مصرف سیگار توسط خانم‌ها، باعث تغییر در ترشحات محیط دهانه رحم می‌شود و ممکن است از رسیدن اسپرم به تخمک جلوگیری کند و نیز احتمال سقط و نقایص مادرزادی را افزایش می‌دهد.

خانم ها چه مدت بعد از قطع روش جلوگیری، باردار می شوند؟

خانم‌هایی که تصمیم می‌گیرند بچه‌دار شوند، در صورتی که از قرص‌های هورمونی استفاده می‌کنند، نیمی‌ از آن ها طی سه ماه اول پس از قطع قرص‌ها، باردار خواهند شد و نیمی‌ دیگر طی یک سال.

در خانم‌هایی که از روش‌های ایجاد مانع مثل حلقه استفاده می‌کنند (و یا از روش طبیعی)، این دسته هم زمانی مثل گروه قبل و شاید کمی‌ هم کمتر ممکن است تا ایجاد بارداریشان طول بکشد.

در افرادی که از آمپول دپوپروورا که فقط حاوی هورمون پروژسترون است استفاده می‌کنند، پس از قطع مصرف این آمپول حدود شش ماه طول می‌کشد تا بارداری اتفاق بیفتد.

در مورد دستگاه داخل رحمی ‌(آی- یو - دی)، معمولا یک یا دو ماه پس از خروجش از بدن است که بارداری اتفاق می‌افتد.‌

هفت خوراکی ضد اشتها

مدارکی وجود دارد که نشان می دهد فعال کننده های پروتیینی به نام سیرتوین (sirtuin) فواید سلامتی زیادی مانند ساخت ماهیچه و سرکوب اشتها دارند.از دیگر فواید فعال کردن این پروتیین می تواند به تقویت حافظه،کمک به کنترل بهتر سطح قند خون و پاکسازی آسیب ناشی از مولکول های رادیکال اشاره کرد.شواهد تجربی قابل توجهی در زمینه اثرات مفید مصرف مواد غذایی و نوشیدنی های غنی از فعال کننده های سیرتوین در کاهش خطرات ابتلا به بیماری مزمن وجود دارد.

اگرچه فعال کننده سیرتوین در تمام گیاهان یافت می شود اما برخی از میوه ها و سبزیجات دارای مقادیر زیادی از این پروتیین هستند که به عنوان غذاهای مملو از سیرتوین (sirtfoods)شناخته می شوند.این خوراکی ها عبارتند از چای سبز، پودر کاکائو، زردچوبه، کلم پیچ، پیاز، زیتون و جعفری.اما بسیاری از میوه ها و سبزیجات مانند گوجه فرنگی، آوکادو، موز، کاهو، کیوی، هویچ و خیار دارای مقادیر کمی از فعال کننده های سیرتوین هستند؛ با این حال این بدان معنی نیست که این میوه ها و سبزیجات ارزش مصرف ندارند زیرا آنها فواید دیگری بسیاری دارند.

اهمیت مصرف یک رژیم غذایی مملو از خوراکی های سیرتوین دار این است آنها از سایر رژیم ها و مکمل های غذایی با صرفه ترهستند.فعال کننده های سیرتوین برای علم تغذیه بسیار جدید هستند زیرا ویتامین ها بیش از 100 سال پیش، آنتی اکسیدان ها 50 سال پیش کشف شدند اما فعال کننده های سیرتوین فقط 10 سال پیش شناخته شدند.اولین فعال کننده سیرتوین که مشخص شد، رسوراترول (resveratrol) بود که در پوست انگور قرمز ،انار و هفت بند ژاپنی وجود دارد.از دیگر فعال کننده های سیرتوین، کاتچین است که در چای سبز یافت می شود و گفته می شود که با سلول های سرطانی مبارزه می کند و دیگری اپیکاتچینز (epicatechins) است که در پودر کاکائو وجود دارد و عامل فوایدی است که ادعا می شود شکلات تلخ دارد.

اوتیسم - Autism-

نشانه‌های اوتیسم در کودکان 1 و 2 ساله

اوتیسم یک اختلال مغزی است که توانایی فرد را برای برقراری ارتباط کاهش می دهد. این بیماری در کودکان ظاهر می شود و می تواند خفیف یا شدید باشد.

برخی از بیماران می توانند از پس این بیماری برآیند، برخی در حرکت کردن دچار مشکل هستند و برخی دیگر در حرف زدن مشکل دارند.

علت اوتیسم

محققان علت دقیق بروز این بیماری را نمی دانند. اما به نظر می رسد که ژن ها نقش اصلی را دارند.

محققان در حال آزمایش هستند که ببینند مواد شیمیایی موجود در محیط زیست و یا عفونت های قبل از تولد باعث این بیماری می شود یا نه.

در هنگام بارداری اگر از قرص های والپوریک اسید و یا تالیدوماید استفاده کنید، احتمال اینکه نوزاد شما مبتلا به اوتیسم شود زیاد است.

علائم

قبل از 3 سالگی، می توان نشانه های اوتیسم را در کودک دید.

برخی از نوزادان مبتلا به اوتیسم تا 18 الی 24 ماهگی رشد طبیعی دارند و سپس از رشد باز می ایستند و توانایی های خود را از دست می دهد.

علائم اوتیسم شامل:

- حرکات تکراری بدن (تکان خوردن و یا چرخش)

- اجتناب از تماس جسمی

- تاخیر در یادگیری زبان

- تکرار کلمات یا عبارت

- ناراحت شدن از تغییرات جزئی 

البته این علائم در کودکان معمولی هم ممکن است دیده شوند.

کودکان نوپایی که دچار اوتیسم هستند، دارای دست و یا مغز غیرعادی هستند که به علت مشکلات در رشد مغز اتفاق می افتد

علائم هشداردهنده در سال اول

- با صدای مادر، سر خود را برنمی گرداند.

- به اسم خود واکنش نشان نمی دهد.

- به چشم افراد نگاه نمی کند.

- اصلا حرف نمی زند، حتی کلمات نامشخص را.

- لبخند نمی زند و هیچ عکس العملی از رفتارهای اجتماعی ندارد.

نوزادانی که اوتیسم هم ندارند، ممکن است این علائم را داشته باشند؛ لذا لازم است با متوجه شدن این علائم به پزشک متخصص کودکان مراجعه کنید.

علائم هشداردهنده در سال دوم

علائم اوتیسم در این سال، واضح تر می گردند. کودکان سالم در این سن، اولین کلمات را بر زبان می آورند و چیزهایی را که می خواهند، با اشاره نشان می دهند. اما کودک مبتلا به اوتیسم از این توانایی ها دور می ماند.

به طور کلی علائم کودکان دو ساله اوتیسمی عبارت است از:

- در 16 ماهگی، هیچ کلمه ای را بیان نمی کند.

- در 18 ماهگی، تظاهر به بازی کردن نمی کند.

- در 2 سالگی، هیچ عبارت دو کلمه ای را بیان نمی کند.

- مهارت های گفتاری را از دست می دهد.

- عدم علاقه به طور مثال: هنگامی که بزرگسالان اشاره به پرنده ای در هوا می کنند، هیچ علاقه ای را نشان نمی دهد.

علائم و نشانه های جسمی

- مشکلات هضمی

- یبوست

- مشکلات در خوابیدن

- ناهماهنگی عضلات بزرگی که برای دویدن و یا بالا رفتن مورد نیاز است.

- ناهماهنگی در عضلات کوچکتر

- در حدود یک سوم این افراد، دچار تشنج نیز می شوند.

تصویر کناری نماد بیماری اوتیسم است که روبانی با شکل پازل می باشد.

اثر اوتیسم بر مغز

اوتیسم بر قسمتی از مغز اثر می گذارد که احساسات، روابط و حرکات بدن را کنترل می کند.

کودکان نوپایی که دچار اوتیسم هستند، دارای دست و یا مغز غیرعادی هستند که به علت مشکلات در رشد مغز اتفاق می افتد.

ژن های غیرطبیعی که از خانواده به ارث می برند، باعث عملکرد ضعیف در برخی قسمت های مغز می شود.

محققان امیدوارند راهی برای تشخیص این بیماری از طریق اسکن مغز پیدا کنند.

غربالگری اولیه اوتیسم

بیماری اوتیسم در بسیاری از کودکان تا قبل از مدرسه رفتن و یا رفتن به مهدکودک، تشخیص داده نمی شود. در نتیجه درمان های مورد نیاز در سال های اولیه زندگی را از دست می دهند.

به همین خاطر، همه نوزادان 9 ماهه را باید غربالگری کرد.

لازم است در 18 ماهگی و 24 ماهگی، برشی های مربوط به اوتیسم انجام شود، مخصوصا در کودکانی که خانواده شان دارای سابقه اوتیسم هستند و یا رفتارهای خطرناک دارند.

آبله مرغان سوغات بهار برای کودکان

بهار که از راه می‌رسد، بعضی از بیماری‌ها شیوع بیشتری پیدا می‌کند. آبله مرغان هم یکی از این بیماری‌هاست که اواخر زمستان و اوایل بهار بیشتر شاهد بروز آن هستیم.

اگر کودک شما هم این روزها بی‌حال است و دانه‌های قرمز رنگی روی پوستش ظاهر شده، ممکن است آبله مرغان گرفته باشد؛ البته نگران نباشید، چون در اغلب موارد آبله مرغان بیماری خطرناکی نیست، اما در شرایطی خاص نیاز به رسیدگی‌های بیشتر و دقیق‌تری دارد که حتما باید با پزشک مشورت کنید.

آبله مرغان یکی از بیماری‌های پوستی ویروسی است که با علائمی شبیه سرماخوردگی و ایجاد ضایعات تاولی خارش‌دار نمایان می‌شود.

آبله مرغان از بیماری‌های شایع دوران کودکی است و معمولا اواخر زمستان و اوایل بهار شیوع بیشتری پیدا می‌کند.

ویروس این بیماری از فردی به فرد دیگر و از طریق تنفس و تماس انتقال می‌یابد و معمولا 2 تا 3 هفته پس از تماس کودک با ویروس، علائم بیماری خود را نشان می‌دهد.

ویروس این بیماری از حدود دو روز قبل از بروز ضایعات پوستی تا زمانی که تمام ضایعات کاملا خشک شوند، قابل انتقال به دیگران است

نشانه‌های آبله مرغان چیست؟

هنگامی که کودک به آبله مرغان مبتلا می‌شود، معمولا یک تا دو روز قبل از شروع ضایعات پوستی، احساس کسالت می‌کند؛ البته در این هنگام ممکن است علائمی مانند تب مختصر، گلودرد، دل درد یا سردرد هم داشته باشد.

ضایعات پوستی نیز به مرور زمان نمایان می‌شوند. این ضایعات ابتدا به صورت لکه‌های کوچک قرمز رنگ است و به تدریج برجسته‌تر شده و به دانه‌های آبداری شبیه تاول تبدیل می‌شود.

آبله مرغان جزو بیماری‌های بسیار مسری است و کودکان مبتلا باید از افراد مستعد ابتلا جدا شوند. همچنین باید بدانید ویروس این بیماری از حدود دو روز قبل از بروز ضایعات پوستی تا زمانی که تمام ضایعات کاملا خشک شوند، قابل انتقال به دیگران است.

زمان سرایت بیماری به طور متوسط حدود یک هفته است و به همین دلیل بیمار در این مدت باید از تماس با افراد مستعد دوری کند و مجاز به حضور در مدرسه نیست.

کودکی؛ بهترین دوران ابتلا به آبله مرغان

قدیمی‌ترها می‌گفتند بهتر است بچه‌ها زودتر آبله مرغان بگیرند؛ آنها تصور می‌کردند اگر کودکان در سنین پایین‌تر به این بیماری مبتلا شوند، مشکلات کمتری برایشان پیش می‌آید.

افراد بزرگسال در صورتی که واکسن این بیماری را نزنند و در صورتی که در کودکی به این بیماری مبتلا نشده باشند، شانس ابتلا را دارند؛ البته علائم بیماری در بزرگسالی شدیدتر است و می‌تواند خطرناک باشد.

در اغلب مواقع، آبله مرغان در کودکی بیماری‌ خفیف و خود محدود شونده است که بدون ایجاد هیچ عارضه‌ای بهبود می‌یابد. البته این امر، یک قانون نیست و حتی در زمان کودکی نیز این بیماری می‌تواند با عوارض و خطراتی همراه شود.

برای درمان چه کنیم؟

با توجه به این‌که آبله مرغان بیماری شایع و به نسبت بی‌دردسری است، خانواده‌ها کمتر به فکر درمان آن هستند؛ اما آیا واقعا نباید هنگام مواجهه با این بیماری به پزشک مراجعه کرد؟

چون در اغلب مواقع این بیماری در کودکان سالم، خود محدود شونده است و بدون هیچ عارضه خطرناکی بهبود می‌یابد، پزشک درمان اختصاصی ضد ویروس را برای چنین بیمارانی تجویز نمی‌کند، ولی در موارد خاصی مراجعه به پزشک ضروری است.

افراد بالای 12 سال، بیماران مبتلا به نقص ایمنی مادرزادی یا بیماری‌های نقص ایمنی اکتسابی مانند ایدز، بیمارانی که داروهای تضعیف کننده سیستم ایمنی مصرف می‌کنند، کسانی که سابقه بیماری‌های مزمن پوستی مثل اگزما دارند، مبتلایان به آسم که تحت درمان با داروهای استنشاقی یا خوراکی از نوع کورتیکواستروئید هستند، یا بیمارانی که به صورت درازمدت از آسپیرین استفاده می‌کنند، همچنین بیماران مبتلا به انواع سرطان، در صورت ابتلا به آبله مرغان حتما باید در اولین فرصت به پزشک مراجعه کنند.

افراد مبتلا به آبله‌مرغان نباید با خانم‌های بارداری که سابقه ابتلا به این بیماری را ندارند، تماس داشته باشند

برای سایر افراد، درمان حمایتی مانند استفاده از استامینوفن در صورت تب کافی است.

در این بیماری به دلیل عوارض احتمالی نباید از داروهایی مانند آسپیرین و بروفن استفاده کنید. همچنین بهتر است مایعات بیشتری به کودک بدهید.

کودک نیز باید از خاراندن ضایعات پرهیز کند، چون علاوه بر این‌که این کار باعث اضافه شدن عفونت‌های ثانویه باکتریال به ضایعات پوستی آبله مرغان می‌شود، با ایجاد اسکار یا جوشگاه نیز از نظر زیبایی دردسرساز خواهد شد.

خارش آزاردهنده را با حمام روزانه کم کنید

حمام روزانه و کمپرس آب ولرم ضایعات پوستی، چند مرتبه در روز می‌تواند در بهبود خارش موثر باشد. همچنین می‌توانید از پزشک نیز درخواست کنید تا با تجویز داروهای ضدخارش، وضعیت را بهبود بخشد. برای جلوگیری از خاراندن پوست نیز از دستکش‌های نخی کمک بگیرید و ناخن‌های کودک را کوتاه کنید تا از بروز عفونت‌های ثانویه پوستی جلوگیری شود.

گاهی ممکن است ضایعات پوستی داخل دهان نیز ایجاد شود و غذا خوردن را برای کودک دشوار سازد. بهتر است در این حالت غذاهای نرم، خنک و بدون ادویه تهیه کنید. فراموش نکنید غذا نباید ترش باشد.

بیماری آبله مرغان در شرایط عادی به درمان اختصاصی نیاز ندارد. در صورت وجود تبی که بیش از 3 تا 4 روز پس از ظاهر شدن ضایعات پوستی ادامه می‌‌یابد، یا بیش از 5/38 درجه سانتیگراد است و هنگامی که عوارضی مانند سردرد شدید و سرفه‌های شدید یا تنفس سخت کودک، خواب‌آلودگی یا کاهش سطح هوشیاری، دل‌دردهای شدید یا استفراغ‌های مکرر وجود دارد، بیمار حتما باید به پزشک مراجعه کند.

در صورت بروز تشنج و هنگامی که دانه‌های پوستی، ترشحات چرکی پیدا می‌کند، پوست سالم اطراف دانه‌ها قرمز می‌شود یا مایع داخل آنها خونابه‌ای شده یا دچار خونریزی می‌شود نیز باید هر چه سریع‌تر با پزشک مشورت کرد.

علاوه بر این موارد، هنگامی که هر گونه درد، ورم، قرمزی و گرمی در پوست حس شود، بی‌تعادلی یا ناتوانی در راه رفتن وجود داشته باشد، یا این‌که آبله‌مرغان در دوره نوزادی یا اوایل شیرخوارگی بروز کند، والدین باید کودک را برای بررسی‌های بیشتر به پزشک برسانند.

افراد مبتلا به آبله‌مرغان نباید با خانم‌های بارداری که سابقه ابتلا به این بیماری را ندارند، تماس داشته باشند.

ویروس مولد این بیماری می‌تواند صدمات غیرقابل برگشتی برای جنین ایجاد کند و همچنین ابتلا به این بیماری در زمان بارداری نیز می‌تواند با تظاهرات بسیار شدید و خطرناک برای مادر همراه باشد. بنابراین خانم‌های باردار در صورتی که با فرد مبتلا به آبله مرغان تماس پیدا کردند، به خصوص قبل از هفته بیستم بارداری، حتما باید در اولین فرصت به پزشک مراجعه کنند.

صرع(تشنج)

صرع(تشنج) و علل ایجاد آن

بیمار)

پدری هستم که یک فرزند 14ساله دارم که از سه ماه پیش صبح‌ها که از خواب بیدار می ‌شود دچار پرش‌هایی در دست می ‌شود و تا کنون دو بار در خواب هم دچار تشنج‌هایی شده‌اند و من و مادرش از صدای خرخر و صدای تکان‌های تخت، متوجه تشنج ایشان شده‌ایم. پزشک معالج برای فرزند من تشخیص صرع گذاشته‌اند. لطفاً مرا راهنمایی کنید.

1- صرع چیست؟

صرع را به زبان ساده می ‌توان به صورت زیر تعریف کرد: چنان چه تنظیم جریان الکتریکی فرد به هم بخورد، مدارهای کل مغز دچار اتصال شده و در نتیجه هوشیاری به هم می ‌خورد.

صرع فقط افتادن فرد و عدم هوشیاری نیست، بلکه به چندین شکل می ‌تواند دیده شود. به ‌طور مثال صرع می ‌تواند به صورت افت تحصیلی در مدرسه باشد، جا انداختن کلمات در جمله به خصوص در هنگام املا نوشتن اتفاق می‌ افتد و متاسفانه معلم‌ها فکر می ‌کنند که این دانش‌آموز دچار حواس پرتی می ‌باشد.

2- عوامل زمینه ‌ساز صرع کدامند؟

یکی از علل صرع به دوران قبل از تولد برمی ‌گردد، ولی به طور عمده علل صرع به بعد از تولد مربوط می‌ شود. هم چنین علل زیادی از انواع صرع ناشناخته می‌ باشد.

از علل قبل از تولد می ‌توان به عفونت‌های داخل رحمی (در جنین) اشاره کرد. از عفونت‌های شایع ایجاد کننده ی صرع در دوران بارداری سرخجه  و توکسو پلاسموز می ‌باشد. سایر عفونت‌های ویروسی، سوء تغذیه و مصرف الکل و دخانیات  در مادر هم می ‌تواند باعث صدمه به جنین شود.

از دیگر علل می ‌توان به نقص‌های ژنتیکی ایجاد شده در حین بارداری در جنین اشاره کرد که می ‌تواند عامل بروز تشنج در سال‌های آینده باشد. هم چنین قرار گرفتن در معرض محیط‌ های آلوده (مانند اشعه ایکس) می‌ تواند باعث آسیب به جنین شود.

از دلایل دیگر می ‌توان به ضربه‌ های مغزی جنین در حین بارداری یا موقع زایمان اشاره نمود.

دسته ی دیگر از دلایل صرع، مربوط به ضایعات در حین زایمان است که به عنوان فلج‌های مغزی عنوان می ‌شود. چنان چه در حین زایمان سر بچه آسیب ببیند و منجر به اختلالات انعقادی یا خونریزی‌های مغزی شود، می ‌تواند فرم‌هایی از تشنج را ایجاد کند. این آسیب‌ها هنگام تولد یا هفته ی اول بعد از تولد گاهی از علل بسیار مهم، برای تشنج‌های بعدی می ‌باشد.

در دوران نوزادی عفونت‌های مغزی مانند مننژیت  و آنسفالیت (تورم مغز در اثر ویروس‌ها)، و ضربه‌هایی که به خاطر جنب و جوش یا تصادف با ماشین به مغز وارد می شود، ممکن است باعث تشنج شود.

صرع و تشنج طوری نیست که بلافاصله بعد از دیدن ضربه، این بیماری ایجاد شود، بلکه ممکن است 10 تا 20 سال بعد خود را نشان بدهد و آسیب‌های در حین زایمان یا بعد از زایمان نتایج خود را در اواخر کودکی و یا بزرگسالی نشان دهد.

هم ‌چنین سوء تغذیه در زمان کودکی می ‌تواند یکی از دلایل تشنج در سنین بالاتر باشد، به خصوص کمبود مواد معدنی مثل کلسیم و منیزیم می ‌تواند از عوامل ایجاد کننده ی تشنج باشد.

در سنین بالا (افراد مسن) سکته ی مغزی  می ‌تواند باعث تشنج باشد و هم چنین به هم خوردن پایداری الکتریکی بدن باعث ایجاد صرع و تشنج در بیمار می ‌شود.

در افراد دیابتی  که از داروهای دیابتی برای پایین آوردن قند خون استفاده می ‌کنند یا بیمارانی که قند خون پایینی دارند، استعداد ابتلا به تشنج بیشتر از سایر افراد است.

با وجود تمام دلایل ذکر شده، علل درصد زیادی از انواع صرع در حال حاضر شناخته شده نمی ‌باشد.

حمله تشنجی چیست؟

یک حمله تشنجی مانند توفانی کوچک در سیستم الکتریکی مغز است و علائم حاصل از آن می‌تواند از چند دقیقه مات و مبهوت شدن تا افتادن و از دست رفتن کامل هوشیاری متفاوت باشد.

حتی یک شخص سالم ممکن است به ندرت دچار حمله تشنجی شود، اما به طور کلی حملات تشنجی در کودکان شایع‌تر از بزرگسالان است.

هنگامی که حمله تشنجی رخ می‌دهد، پزشکان مجموعه‌ای از آزمون‌ها را بر روی فرد انجام می‌دهند تا مطمئن شوند که عارضه وخیمی وجود ندارد.

آزمایشی که امواج مغز را اندازه می‌گیرد و الکتروانسفالوگرافی (EEG) نامیده می‌شود، می‌تواند با ثبت کردن امواج بلند و نوک تیز، وجود حمله تشنجی را ثابت کند.

تصویر برداری با تشدید مغناطیسی (MRI) می‌تواند علت زمینه‌ای تشنج مانند تومور، سکته مغزی یا ناهنجاری مادرزادی را نشان دهد.

تب اغلب باعث بروز حمله تشنجی می‌شود و گاهی علامت عفونتی مانند مننژیت است.

افت شدید قند خون و کم‌آبی بدن نیز می‌‌تواند حمله تشنجی را برانگیزد. با انجام آزمایش‌هایی ساده در اتاق اورژانس می‌‌توان این علل را تشخیص داد.

هنگامی که هیچ علت زمینه‌ساز ظاهری وجود نداشته باشد، پزشکان می‌گوید یک حمله تشنجی خوش‌خیم رخ داده است.

دو سوم افرادی که دچار حمله تشنجی می‌شوند، هرگز در طول عمرشان دوباره تشنج نمی‌کنند.

تصمیم‌گیری درباره اینکه برای جلوگیری از حمله بعدی باید تجویز دارو انجام داد یا نه و چه هنگامی باید این کار را انجام داد، در هر فردی متفاوت است و عمدتا بستگی به نوع و دفعات تشنج‌های یک فرد دارد.

صرع صرفا اصطلاحی دیگر برای اختلال تشنجی است، اما این کلمه دارای بار معنایی خاصی است، زیرا دفعات زیاد حمله تشنجی را در یک فرد به ذهن می‌آورد.

در هر حال متخصصان می‌گویند هر کسی که  دو بار دچار حمله تشنجی با علت نامعلوم شود، در معرض خطر بالا برای دچار شدن به حمله سوم است.

با اینکه برخی افراد به خصوص پس از حملات شدید نیازمند گذشت چند روز برای احساس بهبودی کامل هستند، اغلب افراد پس از 10 تا 15 دقیقه می‌گویند حال‌شان خوب شده است.